De nieuwe column van Renée Ruisch

De wereld staat op zijn kop! Met het corona in Nederland en de sociale onthouding, lijkt niks meer normaal. Het vergt veel flexibiliteit en creativiteit om met elkaar thuis de boel op te vangen. Ik spreek regelmatig andere vaders en moeders en hoor hun verhalen aan. Ik vind het mooi te merken dat juist wij als ouders van kinderen met een beperking al jarenlang die veerkracht hebben moeten tonen en gebruiken. We hebben wel vaker onze kinderen wekenlang thuis omdat ze bijvoorbeeld na een operatie niet naar school/kdc kunnen. We zijn als geen ander gewend om te schakelen en te bedenken wat we kunnen doen met onze kinderen. Tegelijkertijd hoor ik om mij heen dat mensen moe zijn. Doodmoe soms. Die zorg 24/7 zonder helpers van buitenaf is, zeker met onze kinderen, soms ongelooflijk zwaar.
En dan zul je opnieuw moeten wikken en wegen. Zelf eraan onderdoor gaan, daarmee help je niemand. Het is dan belangrijk om goed afspraken te maken, met één van de begeleiders die je al thuis ontving of bijvoorbeeld via het KDC kent. Welke risico’s zijn er, wat spreek je met elkaar af. Op die manier kunnen ze je wel helpen. Want één ding lijkt zo onderhand wel zeker; we zullen het nog een tijd vol moeten houden!

Renée is 51, getrouwd en moeder van 3 meiden van 18,16 en 10 jaar. Samen met hond Japie vormen ze een druk gezinnetje. Als zelfstandig communicatieadviseur kan zij de rollen van zakenvrouw, echtgenoot, vrijwilliger en moeder flexibel mixen. Niks is saai is het motto en dat blijkt wel uit de diverse dingen die ze erbij doet. Radio maken, een cultureel festival organiseren, een woon- en logeerhuis voor MCG jongeren opzetten en met heel veel plezier de redactie van Veine. Kortom; niks is saai!

  

Geef een reactie