skip to Main Content

Ruimtelijk kamperen met de gouden koets

De Friese Tjitske Wiersma schrijft als gastcolumnist over haar vakantie op de camping. Kinderen Doutzen, Yeldau en hun broertje Jitze met een beperking vermaken zich goed. Dat geldt ook voor Tjitske en haar man!

Het is zomer en we mogen weer! In de schuur, waar ons huis op vier wielen gestald staat, zijn we al weer een tijdje bezig om de caravan te ‘pimpen’. De badkamer moest nog opgefrist en ons bed voorzien van nieuwe lattenbodems en een fijn matras (ja..die nachtrust blijft belangrijk), wat extra plankjes in de kasten en voorbereidingen voor een nieuw vloertje…. Het kampeerseizoen kan bijna beginnen en daar hebben we zin in! Vorig jaar knapten we onze grote Tabbert op, een prachtig project en hebben een ontzettend fijne tijd gehad op de camping. En dan zie je op zolder die grote tent liggen, waar we eerst met zoveel plezier in kampeerden. Onwillekeurig denk je dan aan het begin van het caravanavontuur. Daar schreef ik in mei 2015 het volgende over:
En toen stond je ineens voor drie maanden op een camping met je tent en overweeg je een caravan aan te schaffen, want dan kun je een seizoensplek nemen. Ho, stop…wat is er toch met ons gebeurd? Wij wilden toch absoluut geen seizoensplek? Stel  je voor, van die lichtjes aan je luifel, vaste gasten, kliekjesvorming, plek afbakenen…nee, niks voor ons! En een caravan? Echt niet, we bibberen al bij het idee. Nee, die tent van ons is ruim zat!

Wat er gebeurde?

We hebben een camping gevonden waar we alle vijf gelukkig zijn. Zodra we de camping oprijden is het goed. ‘Heerlijk, we zijn er..’
Een camping in Flevoland (nog zoiets, daar ga je toch niet kamperen, dachten wij), eenvoudig en verzorgd opgezet, genaamd de Ruimte. En ja, dat biedt de camping ons letterlijk en figuurlijk. De naam had voor ons niet treffender gekozen kunnen worden. Een camping waar beperkt en onbeperkt samen genieten. Het is voor beide partijen een fijne plek. Klinkt idyllisch? Ja, en toch is het de waarheid. Een bijzondere plek.
Ruimte? Ja, heerlijk! Onze zoon kan lekker rijden, zonder om muren, randen, deurposten, etc te hoeven denken. Ruimte om te rijden, in alle veiligheid. Ook de dames hebben deze ruimte, de oudste kan heerlijk haar gang gaan en krijgt hier veel meer ruimte om zelf te gaan en staan. En ook de jongste heeft de ruimte om te kiezen, buiten of binnen, lekker op het veld. Beperkte ruimte nog voor haar, maar meer dan genoeg voor een tweejarige dame.

Doordat vooral onze zoon zich hier zo veilig voelt en het feit dat hij ook de ruimte neemt om te gaan, biedt ons ook ruimte. Thuis is hij de meeste tijd om ons heen, hier zien we hem soms een hele tijd niet en is hij helemaal zelfstandig de wereld van de camping aan het ontdekken. We zien hem rondrijden met elrovriendjes, hij komt zo nu en dan iets vertellen en gaat weer. Hij schuift aan bij mensen op het veld, bekijkt een tent, zijn sociale kant komt boven, hij durft zich hier te geven.

En dat is natuurlijk ook niet raar, want je wordt hier niet vreemd aangekeken als je een hulpmiddel hebt. En als je rondkijkt, er zijn nogal wat soorten en maten! En vind je iets spannend of ben je heel erg moe en kun je daardoor even niet meedoen, maar moet je huilen? Niemand die je aankijkt en ‘het zo sneu vindt’.. nee hoor, dan proberen we erachter te komen wat er is en anders halen we je ouders of ga je lekker zelf.

Ook voor de zussen is het hier fijn. Er zijn genoeg kinderen zonder beperking en ook genoeg met. Je hoeft nooit uit te leggen wat voor hulpmiddel broerlief heeft en bij het recreatieteam vinden ze je ook niet extra speciaal ‘omdat je een broertje met een handicap hebt’. En ja, wij als ouders ervaren de ruimte natuurlijk ook. Niet de hele dag waarschuwen voor botsingen, geen activiteiten hoeven verzinnen om een verloren uurtje door te komen. Ruimte om gewoon een normale ouder te zijn, want met een bijzonder kind ben je hier heel normaal.

En dat geeft me toch een ruimte! Leeg met dat hoofd!

En omdat wij ons gezin deze ruimte gunnen, staat onze tent hier lekker drie maanden en kunnen we de ruimte nemen wanneer we die nodig hebben. Maar ja… een tent is niet gemaakt voor een seizoensplek, dus wie weet…

2017

En zo ging het dus inderdaad. We kochten een oude caravan (die we de gouden koets hebben genoemd, door alle gouden details aan de buitenkant), die we opknapten en aanpasten om Jitze op hoogte te kunnen laten slapen/verzorgen, etc. We waren vele weekenden in ons tweede huis (want zo voelde het bijna). Veel in de buitenlucht zijn en fijne contacten op de camping. Doutzen en Yeldau maken hun eigen vrienden en vriendinnen en Jitze doet wat hij kan. Door zijn progressieve aandoening merken we natuurlijk dat dit ieder jaar minder is. Het zelfstandig rondrijden over de camping lukt hem (motorisch) gezien steeds minder goed en iets vertellen is er ook niet echt meer bij, maar het feit dat je op het veld genoeg reuring hebt, geeft hem ook veel plezier! En ouders die ontspannen zijn helpt natuurlijk ook!

Wij kunnen met een gerust hart zeggen: Kamperen met een beperking binnen het gezin? Het kan! En wil je dit in de praktijk eens meemaken? Wees welkom op de Ruimte en natuurlijk is ‘de Gouden koets’ te bezichtigen!
Camping De Ruimte

Back To Top