VeineMAGAZINE 02

KEN JE DAT….DAT JE SOMS IETS NIET KUNT VERKLAREN, MAAR DAT HET WEL HEEL ROT VOELT. DAT HEB IK NOU MET HET WOORD “CLIËNT”. Ik weet dat het een afspraak is. Iedereen die gebruik maakt van zorg in Nederland, van baby tot bejaarde, noemen we een cliënt. Het is maar een afspraak, maar voor mij zit in dat ene woord alles wat er in de zorg mis gaat. Het draait om echte jongens en meisjes, vrouwen en mannen. Om mensen, met elk hun eigen behoeften en kijk op het leven. Unieke individuen. Het zijn geen autobanden of fietssleutels. Je kunt ze niet massaal produceren. En dat zit voor mij allemaal in dat woord ‘cliënten’. Alsof het één pot nat is. Het is afstandelijk en kent geen menselijke maat. En dat is nou precies waar het fout gaat. In de zorg richten we ons op processen en modellen. De leiding stuurt op output. Je bent een goede begeleider als je de op papier gezette doelstellingen realiseert uit een ondersteuningsplan. Maar is dat nou wat we willen als ouders? We willen volgens mij vooral dat er heel goed naar ons kind wordt gekeken. En met goed bedoel ik goed. We willen medewerkers in de zorg die met hun hart werken en die oprecht het beste willen voor je kind. Die dagelijks op zoek gaan naar manieren waarop ze je kind net een klein beetje gelukkiger kunnen maken. Naar manieren om jouw kind wat aan te leren. Zijn die medewerkers er niet dan? JAWEL! 98% van de mensen die in de zorg werken, kiezen voor dit vak omdat ze idealistisch zijn. Laatst nog vertelde ik een groep professionals in de zorg hoe ik als ouder dacht over ‘goed leven voor mijn kind’. Ik legde uit wat mijn wensen waren. Eén van de toehoorders begon te huilen. Huilen omdat zij maar zo weinig kon bieden. Daarvoor had ze simpelweg geen mogelijkheid. Ze werkte alleen met een groep van zeven meervoudig beperkte kinderen. Luiers verschonen. Eten geven. Sondes aansluiten. Medicatie toedienen. Veel meer kon ze op een dag niet doen. Hoezo een massage voor de broodnodige ontspanning. Hoezo cognitieve spelletjes. Hoezo frisse buitenlucht. Al die dingen die deze idealistische zorgmedewerker graag zou doen met haar cliënten zijn onmogelijk. Laat staan dat ze elke cliënt echt aandacht en zorg op maat aan zou kunnen bieden. Deze vrouw zou willen dat cliënten, kinderen zouden zijn. Jongens en meiden om echt mee te werken. Kijken, luisteren, voelen, weten wat ze willen en kunnen. Ach, het zit natuurlijk niet in dat rotwoord. Er zal binnenkort heus wel iets nieuws bedacht worden. Het gaat om de inhoud die je verbindt aan het woord ‘cliënt’. • CLIËNT OF KIND C h r i s - m o e d e r 19