VeineMAGAZINE 05

RUBRIEK 23 VROUWEN KUN JE INDELEN IN DRIE GROEPEN. VROUWEN ZONDER KINDEREN, MOEDERS EN MOEDERS MET KIND(EREN) MET EEN BEPERKING. ZO VOEL IK DAT. Je bent als moeder van een bijzonder kind ook een bijzondere moeder. Zo word je door de buitenwereld gezien. Iedereen houdt de deur voor je open en wildvreemden spreken je aan om te zeggen dat ze respect voor je hebben. Laatst bedacht ik mij of ik zelf ook het gevoel heb dat ik een ‘bijzondere’ moeder ben. En vind ik dat prettig? Als ik eerlijk ben, voel ik mij meestal wel anders. Vaak vind ik de onderwerpen waarover andere moeders op het schoolplein praten niet interessant en meepraten over problemen kan ik nauwelijks. Simpelweg omdat ik de problemen waarover ze praten niet als probleem zie. Anderzijds hoef ik niet met mijn hersenkrakers aan te komen. De meeste mensen hebben geen idee. Maar de vraag is of ik dit allemaal erg vind. NEE, ik ben eraan gewend en ik ben een trotse ‘bijzondere’ mama. Sterker nog, hoe gek zou het zijn als je situatie verandert. Ik hoorde laatst van een moeder met meerdere kinderen dat, na het overlijden van hun beperkte kind, zij haar rol zo lastig vond. Ze was geen gewone moeder, daarvoor had ze al veel teveel meegemaakt. Maar nu ze niet meer achter een rolstoel liep, was haar status wel bijgesteld voor de buitenwereld. Ik begreep haar verhaal meteen. Feitelijk ben je als gezin bijzonder. Ook de broertjes en zusjes krijgen veel voor hun kiezen. Ik heb vaak gedacht dat ik hen een onbezorgde jeugd had willen geven. Ze denken nu eenmaal mee, ook al wil je dat niet. Mijn oudste was zes toen zij mij vertelde dat als ik oud zou zijn, zij dan voor haar zus zou zorgen. Hoe wist dat kind dat ze één van de meest gevoelige snaren raakte? Hoe wist ze dat mijn man en ik daarover nu al buikpijn hebben? Simpel, dat voelen ze aan. Is het erg? Ik denk dat er ook veel goede kanten aan zitten. Voor onze kinderen is niet alles vanzelfsprekend. Ze beseffen meer dan anderen dat je leven ook een andere wending kan krijgen. En dat je dan ook weer heel gelukkig kunt zijn. Afgelopen jaar gingen we voor het eerst een paar dagen skiën als ‘gewoon gezin’, we lieten onze beperkte dochter achter bij onze PGB’er. Toen we ’s avonds een restaurant binnenstapten, zei mijn jongste die nu zes is: “Wat gek, niemand kijkt naar ons”. Toen ik haar later vroeg of ze dat fijn vond, zei ze me dat ze het eigenlijk wel miste. • COLUMN STATUS ALS BIJZONDERE MAMA C h r i s - m o e d e r