VeineMAGAZINE 37

BAS IS EEN JONGEN VAN VIJFTIEN JAAR, HIJ HEEFT ERNSTIGE MEERVOUDIGE BEPERKINGEN. HIJ IS VROLIJK EN ACTIEF EN GAAT DAGELIJKS NAAR EEN KINDERDAGCENTRUM. DAAR IS EEN HEEL PROGRAMMA VOOR BAS, WAT INHOUDT DAT HIJ EIGENLIJK CONTINU BEZIG IS: ZWEMMEN, STATAFEL, KRUIPEN, SNOEZELEN, (ZELFSTANDIG) ETEN, GROEPSACTIVITEITEN EN NOEM HET ALLEMAAL MAAR OP. Maar zelfstandig spelen is een lastig dingetje. Bas is namelijk sterk en heeft heel lange armen. Materialen die buiten zijn bereik lijken, grijpt hij toch. Materialen die op zijn werkblad of tafel liggen, vliegen door de ruimte. Bas is zo sterk, dat de sterkste lijmklemmen niet werken. In de praktijk komt het er dus op neer dat spelen altijd in de nabijheid van een begeleider is. Die het ofwel vasthoudt of opraapt of meespeelt. De persoonlijk begeleider en de moeder van Bas kwamen bij mij met de vraag of ik eens mee zou willen kijken of Bas zelfstandig kan leren spelen en ook nog een volgende ontwikkelingsstap zou kunnen maken. Graag zelfs! We hebben eerst op een rijtje gezet waarmee en hoe hij nu speelt en in welke ontwikkelingsfase hij zit. Vervolgens hebben we in kaart gebracht wat we willen bereiken en aan welke eisen de omgeving en de materialen moeten voldoen. Het kwam er op neer dat deze materialen stevig moesten zijn, door en door gefixeerd moesten kunnen worden in het werkblad of links en rechts aan werkbladranden. Een werkblad om voorwerpen, zoals de Big Mack, in te laten verzinken zou ook heel goed kunnen werken. Wellicht ook nog een speelboog (heel stevig natuurlijk) zodat op ooghoogte gespeeld kan worden. En toen liepen we tegen een muur van onmogelijkheden in voorzieningenland. Het aanpassen van het huidige werkblad op de rolstoel was niet mogelijk en de statafelleverancier kon ons ook niet helpen. Vervolgens kwam de held van het verhaal langs, de opa van Bas. Die dacht mee over de uitvoering en ging vervolgens aan de slag. Opa was blij dat hij op deze manier ook iets kon betekenen voor Bas. Wat waren we trots vandaag toen de prachtige werkbladen kwamen. Wederom kwamen de persoonlijk begeleider, moeder, opa en ik bij elkaar om de juiste plaats te bepalen en het eerste spel te kiezen. Door echt teamwork is dit project gelukt. Een tip voor de kerstvakantie: kijk samen naar wat je kind nodig heeft om een volgende stap in zijn of haar ontwikkeling te maken. Wat de één in zijn hoofd heeft, kan de ander misschien wel maken!! • Eva heeft een eigen praktijk in Zwartewaal en Brielle. Zij helpt en adviseert kinderen tussen vier en twintig jaar op kinderdagcentra, scholen en/of bij ouders thuis in Zwartewaal, Brielle en verre omgeving. COLUMN TEAMWORK; SAMEN KOMEN WE ER WEL! E v a K o p p i u s - ( k i n d e r ) e r g o t h e r a p e u t 69