VeineMAGAZINE 37

Ik snap best dat de dame met haar antwoord bedoelde te zeggen: het zou niet zo moeten zijn. Tja, er is zoveel dat niet zou moeten zijn: • Dat ouders met een kind dat overduidelijk 24 uurs-zorg nodig heeft, geen WLZ indicatie krijgen. • Dat artsen ouders kunnen overrulen en/of niet luisteren. • Dat kinderen de dupe worden van oorlogen die volwassenen uitvechten. Om er maar een paar te noemen, het rijtje kan moeiteloos worden aangevuld. Het hoort niet, maar het gebeurt wel. Uit de lift gekomen neem ik met Nadja plaats in de wachtkamer bij de dokter. Iedereen zit stil met een telefoon te spelen of een boekje te lezen. Doodse stilte. Ik heb ineens zo’n zin om keihard te gaan zingen, met Nadja een dansje te maken of ongeremd een scheet te laten. Dit treurige tafereel helpt niet tegen mijn najaarsdip. Maar ja, zomaar gaan zingen: dat hoort niet. Na het artsenbezoek wil Nadja buiten in de tuin met de rollator lopen. Het regent dat het giet. “Schat, het regent heel hard, wacht heel even”, zeg ik. Maar Nadja is niet te vermurwen en omdat ik het stemmetje in mijn hoofd dat vals zegt: “Hoezo moet ze wachten, hoort het soms niet?” de baas wil blijven, trek ik Nadja haar regenpak aan en laat haar gaan. Met een big smile loopt ze rondjes door de tuin en legt haar hand in een plasje op de buitentafel. Onze bijzondere kinderen houden ons vaak een spiegel voor. Zij voelen zich niet geremd door wat hoort of niet hoort. Zij hebben geen boodschap aan hoe het had moeten zijn. Zij genieten gewoon van wat er is en zingen sinterklaasliedjes in de zomer, zien kunst in een berg blaadjes en onderzoeken waar wij geen oog voor hebben. Laten we in 2017 allemaal wat speelser en ongeremder zijn, van onze kinderen kunnen we de kunst afkijken. ‘Live life to the fullest’, zo hoort het! • 71 COLUMN VAN ANNE