VeineMAGAZINE 07

TIJDENS DE LAATSTE KERSTVIERING WERDEN DE OUDERS EN KINDEREN VAN HET KDC VAN MIJN DERTIENJARIGE DOCHTER, GETRAKTEERD OP EEN OPTREDEN VAN ACHT MUSICALMEIDEN DIE UITBUNDIG ZONGEN EN DANSTEN. EEN FEESTJE, IK KAN NIET ANDERS ZEGGEN. De meiden probeerden echt contact te maken met hun gehandicapte leeftijdsgenootjes. Sommigen bewogen in hun rolstoel op de muziek mee. Het mooiste moment volgde toen één van de meisjes een arm om mijn dochter sloeg en zei “Ik ken jou wel, hoor. Wij hebben samen op babymassage gezeten.” Ik was verbaasd en zei haar dat ze dat natuurlijk van haar moeder had gehoord die al snel aansloot en haar aanvulde: “Ken je mij nog?”. Ze konden hemel en aarde bewegen maar deze mevrouw had ik nog nooit in mijn leven gezien. Sterker nog, ik kon mij slechts vaag herinneren dat ik überhaupt babymassage had gedaan. Maar waar en met wie, ik wist het niet meer. De vreemde moeder vervolgde: “Je was toen al zo open. We hebben allemaal zo meegeleefd. En toen kwam het nieuws. Ze bleek ernstig beperkt, zou nooit kunnen lopen, praten, zelfstandig eten... Men dacht eigenlijk aan een kasplantje.” Dit verhaal kende ik natuurlijk maar al te goed. Als klap op de vuurpijl kregen we van die jonge neuroloog (ik kan ‘m nog zo uittekenen) ook nog te horen dat ons kindje niet lang zou leven. Hoe vaak heb ik haar in mijn dromen, of beter gezegd nachtmerries, niet begraven? Vaak, dat weet ik wel. Dat het leven anders zou lopen, wisten we toen nog niet. Dat ik in dertien jaar zoveel zou leren, daar had ik geen idee van. De vreemde moeder sprak verder: “Misschien niet zo gek dat je het allemaal niet meer weet, je had wel wat anders aan je hoofd. Wij daarentegen zullen het nooit meer vergeten”. Ik knikte en dacht: “Tja, die tijd uit mijn leven is er veel langs mij heen gegaan. We konden er simpelweg niets bij hebben”. Even keek ik naar de meisjes. Het vrolijke grietje met de twee vlechten die nu samen met mijn dochter lol maakte. Even dacht ik dat het ook andersom had kunnen zijn. Best confronterend om zo’n leeftijdsgenootje te zien, bij wie alles ‘normaal’ is. Al snel verdwijnt die gedachte en maakt plaats voor een grote glimlach. Ze poseren samen voor de fotograaf. Ook mijn meisje kijkt lachend in de camera. Dit is blijkbaar waarom kerst, kerst is. Ik ben ontroerd… wat een mooie meiden. • RUBRIEK 23 COLUMN #ONTROERING #CONFRONTATIE C h r i s - m o e d e r