VeineMAGAZINE 07

Oké, Nadja heeft een periode op rolstoeldansen gezeten en natuurlijk zeiden we vrolijk: “Zie je, Nadja kan ook dansen, hoor!” Maar een onverdeeld succes was het niet. Want het was niet bepaald dat Nadja pirouettes draaide op één wiel en de snoeiharde housemuziek hielp ook niet echt mee. Ach, je kunt gewoon niet alles relativeren, daar komt het op neer. Toch kan ik er sinds Koningsdag anders naar kijken. Middenin het dorp, tussen de uitstallingen, stond een meisje viool te spelen. Haar zusje liep rond met een geldblikje. We stonden er een poosje te luisteren. Tot Nadja haar wielen in beweging bracht en rondjes begon te draaien. Mensen keken. “Ja, leuk!”, riep het meisje met het geldblikje, “Dans maar hoor, dat is veel gezelliger dan alleen kijken.” Aangemoedigd door het meisje boog Nadja, wild zwaaiend met haar armen, haar bovenlijf van links naar rechts. Dat kleine blonde meisje was het die me de eyeopener gaf. Dansen gaat niet om de perfecte passen, maar om de beleving. Dit was geluk. En niet alleen voor Nadja, ook de mensen eromheen keken ineens gelukkiger. De laatste maanden is het een vast ritueel. Thuis uit school trekt Nadja na wat drinken en het eten van een koekje haar zelfbenoemde danskleren aan: een joggingbroek en een doodgewoon T-shirt. Maar wederom: het gaat om de beleving. Ze zet een muziekje aan, zingt op haar manier mee en springt op haar knieën in het rond. Iedere middag momenten van geluk. Je snapt: deze Koningsdag gaan we weer dansen tussen de kraampjes. En wie weet neem ik zelf een geldblikje mee! • 71 COLUMN VAN ANNE