VeineMAGAZINE 09

ALS IK EEN LUIER STA TE VERSCHONEN IN MIJN IETS TE NETTE KLEDING OMDAT IK EEN ZAKELIJKE AFSPRAAK HEB, SCHIETEN MIJN GEDACHTEN WELEENS ALLE KANTEN OP. DE MANNEN EN VROUWEN WAARMEE IK LATER AAN TAFEL ZIT, HEBBEN GEEN IDEE HOE MIJN LEVEN ERUITZIET. VOOR ZAKELIJKE RELATIES MISSCHIEN WEL LOGISCH, MAAR OOK VOOR FAMILIE EN VRIENDEN IS HET ALLEMAAL SLECHT VOOR TE STELLEN. NIET GEK WANT ZIJ ZIEN EEN GEZELLIG GEZIN OP EEN VERJAARDAG, WAARBIJ ONZE GEHANDICAPTE DOCHTER, VAN OOR TOT OOR LACHEND, ZEKER NIET ZIELIG IS. Over aandacht geen klagen, hoor! Er zijn voldoende mensen die meer dan vaak zeggen dat ze respect hebben voor ons. Er zijn voldoende familieleden en vrienden die hun hulp aanbieden. Het probleem is alleen dat zij vaak niks voor je kunnen doen. Onze dochter eet of drinkt nou eenmaal alleen bij ons en bij een aantal professionals om ons heen. En als ze huilt vanwege prikkels die bij haar ‘onverklaarbaar’ hard binnenkomen, begrijpen alleen wij als ouders wat er aan de hand is. Haar even optillen en in haar stoel zetten? Dat kun je een ander echt niet vragen! Al is het maar omdat iemand die dit niet gewend is meteen door zijn of haar rug gaat. Tijdens het verschonen van een luier voel ik mij soms weleens eenzaam. Compleet anders voelde ik mij afgelopen weekend. Tijdens een benefietdiner waarbij geld werd ingezameld voor onze kinderen, bedacht ik mij hoe mooi dit moment was. Onze dochter, die op dat tijdstip ongetwijfeld nietsvermoedend lag te slapen, had dit evenement veroorzaakt. Familie en vrienden runnen de stichting, die in de afgelopen jaren al honderden kinderen heeft geholpen. Deze lieve mensen wilden hun steentje bijdragen en iets doen voor ons gezin. Er waren meer dan 250 gasten, een enkeling misschien alleen voor de fantastische avond, maar het merendeel vooral om de stichting te steunen. Als de band 'You never walk alone' inzet, bedenk ik mij dat deze tekst op mijn lijf geschreven is. Ik schiet vol en de tranen biggelen over mijn wangen. Om mij heen staan allemaal lieve mensen die ik niets uit hoef te leggen. Ze begrijpen het meteen en slaan nog eens een extra arm om mij heen. Ik veeg mijn gezicht snel weer schoon. Ik wil genieten van dit mooie moment!  • THERAPIE 25 COLUMN YOU NEVER WALK ALONE C h r i s - m o e d e r