VeineMAGAZINE 11

HALF DECEMBER WAS HET EINDELIJK ZOVER. WE MOCHTEN ONZE PUP OPHALEN! IK DENK DAT WE ER AL ZO’N DRIE JAAR MEE BEZIG WAREN. EIGENLIJK VANAF HET MOMENT DAT IK IN AANRAKING KWAM MET EEN LABRADOODLE EN MERKTE DAT IK NIET ALLERGISCH WAS VOOR DEZE LEUKE HOND. ZOU HET DAN TOCH KUNNEN? Verder onderzoek naar de mogelijkheden voor een hulphond voor onze dochter met beperking leerde ons dat juist een labradoodle heel geschikt is. Dat we dat traject niet in zouden gaan, bleek toen we door de ene na de andere instantie afgewezen werden. Het feit dat dochterlief ook verstandelijk beperkt is, maakt dat ze niet in aanmerking komt voor een hulphond. Immers, degene met een beperking moet de hond zelf kunnen aansturen. Maar daarmee was het idee niet weg. Het leek ons nog steeds geweldig als zij in ieder geval een maatje zou hebben. Een hond die naast haar gaat zitten op de grond en misschien af en toe een speeltje aan zou geven. Zover is het nog niet. Onze baby zal eerst moeten groeien en leren voordat hij in staat is om de onvoorspelbaarheid van onze dochter aan te kunnen. Dat gaan we allemaal trainen. Eerst een normale puppycursus en dan kan een gedragsdeskundige de rest van de begeleiding op zich gaan nemen. Voor nu hebben we er een gezinslid bij. Tijdens de kerstvakantie konden we twee weken goed aan elkaar wennen. Ook voor een hond zijn de drie r-en belangrijk. Er is echter nooit sprake van rust, reinheid of regelmaat. Nee, deze pup moet zich aanpassen aan drukte en chaos. En dat kan hij. Het is fantastisch om te zien hoe snel hij al gewoon meedraait alsof het nooit anders is geweest. Voor iedereen is het aanpassen. De hond krijgt ’s ochtends als eerste aandacht en dus moet de rest maar even wachten. En dan ieder uur even naar buiten. Als we ‘m zindelijk willen krijgen is dat het handigst, maar het behelst wel wat. Iedereen geniet. Vooral het speelse karakter van ons nieuwe gezinslid vinden we allemaal super. Deze kerst was het vijfgangendiner met een gezelschap van twee volwassenen, vier kinderen en de hond een avondvullend programma. Tussen de gangen door moest een luier worden verschoond, een ongelukje worden gedweild en natuurlijk moesten we even de hond uitlaten. Als onze dochter met beperking na gang vier vraagt of we even kunnen dansen, kijken we elkaar aan en toveren we de kamer in een minuut om tot disco. Wat een zooitje, maar wel gezellig! • THERAPIE 37 COLUMN WELKOM IN ONS CHAOTISCHE GEZIN! C H R I S - m o e d e r