VeineMAGAZINE 11

MARK VAN DEN BROM 18 JAAR DENK JIJ DAT JE LEVEN HEEL ANDERS WAS GEWEEST ALS JE BROERTJE WOUTER NÍET GEHANDICAPT ZOU ZIJN GEWEEST? Ja, dat wel. Eigenlijk denk ik daar niet zo veel over na want het is het nou eenmaal zo. En ik kan me eigenlijk ook niet voorstellen hoe het is zonder hem. Pas zei mijn tante nog: wat als jullie nu met zijn tweeën elke zaterdagavond zouden gaan stappen. Ik denk daar eigenlijk pas over na als iemand zoiets zegt, anders komt zo’n gedachte niet bij me op. Ik weet gewoon dat het is, zoals het is. OOIT KOMT NATUURLIJK OOK EEN DAG DAT JULLIE OUDERS ER NIET MEER ZIJN… Ja, en daarom ben ik ook blij dat ik behalve Wouter nóg een broertje heb. Daar heb ik wel over nagedacht. Het is toch wel een stuk prettiger dat ik samen met mijn jongste broertje Rik voor Wouter kan gaan zorgen en dat niet in mijn eentje hoef te gaan doen. HEB JE JE OOIT GESCHAAMD VOOR HEM? Ja, ik zou liegen als ik zeg dat ik dat niet heb gedaan. Vooral tussen mijn tiende en veertiende jaar. Als we dan over het Zuidplein (winkelcentrum) liepen, zag je allemaal mensen zo naar ons kijken en had ik echt zo’n gevoel van ‘dat wil ik niet’. Vooral het feit dat je denkt dat iedereen naar je kijkt is heel vervelend. Soms is dat echt niet zo, maar het idee is gewoon vervelend. Nu heb ik dat niet meer. Denk ik meer van; tja, lekker boeiend. Dat komt denk ik gewoon ook omdat ik nu een stuk ouder ben. Maar toen hoefde dat voor mij dus echt niet. HOE KIJK JIJ TEGEN JE OUDERS AAN? Nou, die doen het gewoon erg goed. Als Wouter een nacht wakker is, zijn zij wel degenen die een nachtje moeten doorhalen. Daar heb ik wel heel veel respect voor! Ik vind dit leven heel zwaar voor hen. Als zij straks ouder worden, hoe moeten zij dat dan allemaal blijven doen? Ik denk dat Rik en ik dan ook wel iets meer moeten gaan doen. Als Wouter op zichzelf gaat wonen, denk ik wel dat mijn ouders iets meer rust krijgen dan nu. Dat hoop ik en gun ik ze ook. HELP JE VAAK EN PROBEER JE JE OUDERS TE ONDERSTEUNEN MET WOUTER? Ja, als Wouter naar het logeerhuis gaat, ga ik wel eens mee met halen of brengen. Ook haal ik mijn kleine broertje op van school als mijn moeder bezig is met Wouter. Dat zijn gewoon kleine dingetjes die ik doe om ook te helpen. En nu mijn ouders bezig zijn met een wooninitiatief, ga ik de Stelvio (red. de Alpe d’HuZes van Italië) oplopen om geld op te halen. Tot vorig jaar ging ik ook altijd met mijn ouders mee op vakantie naar de Wigwam en dat was ook weer helemaal geweldig. Daar kun je alleen naar toe als je een gehandicapt broertje of zusje hebt. Het was zo leuk dat ik me aanmeldde als vrijwilliger. De groep van vrijwilligers bestond al jaren uit dezelfde mensen. Als jong kind hielp deze groep mij, later ging ik zelf ook helpen met kleine zaken en weer later ging ik als echte vrijwilliger mee. Zelfs een vriend van mij is nog mee geweest als vrijwilliger, hoe leuk is dat. HOE VERTEL JIJ JE VRIENDEN DAT JIJ EEN BROERTJE MET EEN BEPERKING HEBT? ZEG JE DAT ALTIJD METEEN OF KOMT DAT LATER? Heel veel vrienden ken ik al sinds de tijd dat ik heel klein was. Zij zijn dus net als ik opgegroeid met Wouter, ook zij weten niet beter. Voor hen is het ook gewoon normaal. Toen ik naar de middelbare school ging, nam ik vrienden mee en 64 VEINE EXTRA