VeineMAGAZINE 12

COMMUNICATIE, DAAR DRAAIT DE WERELD OM. DIVERSE IDEEËN VOOR DEZE COLUMN, MAAR IK HEB BESLOTEN OM TE SCHRIJVEN OVER IETS WAAR WIJ ALLEMAAL MEE TE MAKEN HEBBEN, MAAR WAT VAAK ALLEEN MAAR FRUSTRATIE OPLEVERT, NAMELIJK: ‘HET AANVRAGEN VAN EEN VOORZIENING’. De procedure op zich is bekend bij arts, ouders en therapeuten, hoewel deze regelmatig wijzigt. De bottleneck zit ‘m in de communicatie. Contact opnemen met een leverancier levert al rode vlekken op bij menig ouder en therapeut. Na drie kwartier in de wacht gezeten te hebben, krijg je de lieftallige stem van een telefoniste aan de lijn die je doorverbindt en bij de volgende vriendelijke stem kom je nog steeds geen stap verder. Het maken van de werkelijke afspraak voor bijvoorbeeld een passing wordt dan weer door een andere afdeling gedaan en ‘daar word je over terug gebeld’. Dan heb je een paar weken later een afspraak op een onmogelijk tijdstip maar ja, je wil het door laten gaan omdat het in het belang van het kind is en ‘anders kunnen niet alle partijen aanwezig zijn’. Gelukkig komt de leverancier volgens afspraak maar dan blijkt hij of zij toch niet op de hoogte van wat je had afgesproken over de telefoon, waardoor je allemaal voor niets bij elkaar bent. Zomaar een voorbeeld van slechte communicatie waarbij een hoop tijd en geld wordt weggegooid. En het ergste is: het kind is nog steeds niet geholpen. Hoe vaak komt het niet voor dat een adviseur alleen de geboortedatum heeft van het kind en verder blanco binnenkomt of dat hij of zij een compleet ongeschikte voorziening bij zich heeft om te proberen? Of dat er na lang wachten en heel veel telefoontjes van ouders en therapeut verder eindelijk een passing is en dat er dan een adviseur komt in het kader van ‘want dan is er toch maar iemand’, die eigenlijk na twee minuten al zegt dat hij of zij er totaal niks van af weet. Iemand die dan doodleuk vertelt dat we maar een nieuwe afspraak moeten maken. Zo zonde van ieders tijd en energie. Dit kan effectiever! Natuurlijk snappen wij allemaal dat zeker bij kinderen met EMB het allemaal maatwerk is en dat wachten erbij hoort en dat aanpassingen nodig zijn. Maar zouden we dan op zijn minst wel direct en doelgericht met elkaar kunnen communiceren? Een adviseur zou best even vooraf met de desbetreffende therapeut contact kunnen hebben om te bespreken wat het kind nodig heeft en daarover kan de adviseur dan vervolgens doelgericht advies geven. Lijkt me dat die adviseur dat ook liever heeft toch? Waarom doet de zorgverzekering hier niets mee? Als je het dan toch over efficiëntie en kostenbesparing hebt, dan is hier de oplossing. Doe hier iets aan! Ik hoop dat mijn verhaal een aanzet is om de communicatie rondom een voorziening doeltreffend en efficiënt te maken. Dat levert tijd en geld op. Maar bovenal een blij kind omdat die een passende voorziening heeft! • Eva heeft een eigen praktijk in Zwartewaal en Brielle. Zij helpt en adviseert kinderen tussen vier en twintig jaar op kinderdagcentra, scholen en/of bij ouders thuis in Zwartewaal, Brielle en verre omgeving. COLUMN WAAROM MOEILIJK DOEN ALS HET OOK MAKKELIJK KAN? E V A K O P P I U S - ( k i n d e r ) e r g o t h e r a p e u t 67