VeineMAGAZINE 37

ACHTERGROND Mascha is initiatiefnemer en oprichter van het project ’Mijn Film, Mijn Verhaal’ en het filmproductiehuis Cam on Wheels. Haar creativiteit en bevlogenheid hebben ervoor gezorgd dat film als vorm van ondersteunende communicatie steeds meer erkenning heeft gekregen. Niet alleen in Nederland, maar ook op vele andere plekken in de wereld. Mijn vraag is vooral, waarom die interesse voor kinderen met een beperking? Al pratend blijkt dat het balletje soms gewoon naar een kant rolt die je van tevoren niet kunt bedenken. Mascha studeerde visuele antropologie, een studie waarbij je met film data verzamelt. Ze raakt mij als ze vertelt dat ze film integer vindt als manier om informatie te verzamelen. “Door iets te filmen en dat samen met iemand terug te kijken, kun je elkaar makkelijker en beter begrijpen dan wanneer je iets overbrengt door middel van schrijven”, vertelt Mascha. Ze produceerde documentaires waarbij zij eigenlijk samen met haar onderwerp een film maakte. De persoon waarover de film gaat, maakt eigenlijk ook de film waardoor je dus samen coregisseur bent. Om op deze manier met kinderen films te maken, vond zij heel leuk. In 2006 werd Mascha gevraagd door een montessorischool om een documentaire te maken ’op haar manier’. Direct daarop volgde een project voor het speciaal onderwijs in Rotterdam, waar Mascha voor het eerst werkte met kinderen met een beperking. KIDS ACHTER DE CAMERA Kinderen leggen door middel van filmpjes die zij maken dingen vast. Mascha merkte dat als je dingen ’vangt’ vanuit het eigen perspectief van het kind en het gefilmde samen met hen terugkijkt, je een bepaalde reactie van hen terug krijgt die sterker is dan wanneer je deze kinderen alleen maar iets laat ’vertellen’ over hun belevenis. “Enerzijds blijkt de film een middel te zijn om iets duidelijk te kunnen maken. Iedereen heeft verhalen in zijn hoofd die hij of zij wil uiten. Als je deze niet kunt vertellen omdat je als gevolg van de beperkingen die je hebt niet kunt praten, sluit een persoon zich vaak af. Film als ondersteunde communicatie is een tool om dit te voorkomen en verhalen vertellen mogelijk te maken. Anderzijds merk ik dat niet alleen het verhaal van iemand duidelijk wordt gemaakt, maar dat ook de persoon alerter reageert als je samen met hem of haar een film terugkijkt. Ik heb ooit met een meisje met het syndroom van Rett gewerkt. De tablet waarmee we filmden werd voor het meisje vastgezet op haar rolstoel en zo werd haar wereld vastgelegd”, vertelt Mascha. Dit meisje filmde dus niet zelf, maar er zijn ook kinderen met een beperking die dat wel kunnen, denk aan cerebrale parese, autisme enzovoort. “Het belangrijkste is dat je beelden verzamelt, op welke manier dan ook, die aansluiten bij de beleving van het kind. Daarnaast moet zo’n persoon natuurlijk wel het idee hebben dat wat gefilmd wordt, ook wel bekeken wordt. Kinderen filmen heel selectief. > 62 VEINE EXTRA