VeineMAGAZINE 37

Nadja zit zelf in de fase van ’gewoon’ zijn. Zo wil ze ineens niet meer op de po/douchestoel, maar op de gewone toiletbril. Nu lukt dat maar half en half want ze kan zich nergens vasthouden. Volgende week laat ik de klusjesman wandbeugels plaatsen. Gewoon betekent ook dat ze niet meer in haar rolstoel de taxi in wil, maar lopend. Gelukkig heeft ze een fantastische chauffeur, want handig is anders. Ik begrijp het zo goed en Ik haat mezelf dat ik sta te zuchten als zij iets ’gewoon’ wil doen, maar het simpele feit is dat het niet gewoon is: met haar eenenveertig kilo hou ik haar bijna niet meer als ik haar moet ondersteunen. Er komt een tijd dat ik haar ’gewoon willen zijn’ zal moeten begrenzen, omdat ik het niet meer kan. Die gedachte maakt me verdrietig, het frustreert me. Dag voor dag, stap voor stap, niet te ver vooruit denken, denk ik dan. Voor alles is een oplossing. Met een glimlach denk ik aan zondagmorgen. Ik was boven aan het douchen. Toen ik beneden kwam, had Nadja zelf de eieren in de pan gedaan, water gehaald bij haar eigen wasbak en de sinaasappels klaargelegd om te persen. Ze was net bezig de afwasmachine uit te ruimen. Kijk! En dat vind ik nou niet gewoon, maar super! • 83 COLUMN VAN ANNE