VeineMAGAZINE 14

21 RUBRIEK COLUMN IK HEB ALLE TIJD OM MIJN COLUMN TE SCHRIJVEN. DE OMSTANDIGHEDEN ZIJN HEERLIJK. OP EEN BALKONNETJE VAN EEN HOTEL AAN ZEE; IBIZA IS THE PLACE TO BE. Ik hoor je hardop denken… Zijn ze dan met zijn tweetjes naar Ibiza? Nee hoor, het hele gezin is mee. We zijn compleet met de drie kinderen en het vriendje van de oudste. En ook nog met, daar komt het geheim, de persoonlijk begeleider van ons beperkte kind. En dat is fijn! We zijn hier een klein weekje voor een bruiloft. Als getuige wil ik met volle teugen genieten en dat is lastig als je continue moet opletten, eten geven en luiers verschonen. Ik hoef jullie als ouders niets uit te leggen. Maar dit is fantastisch. Onze oppas zorgt voor de kinderen terwijl wij genieten van hen. Want juist op deze speciale bruiloft wilde ik de kinderen er wel graag bij hebben. En terwijl ik hier achter mijn laptop zit, bedenk ik mij dat onze hulptroepen een bijzondere rol vervullen. Ik ben altijd van de verdeel en heers strategie. Ik heb nooit één pgb’er in huis gehad, maar altijd zo’n vier tegelijk. Als de één met vakantie is, werkt de ander een paar uurtjes meer. Onze dochter is nu vijftien en woont gelukkig nog thuis. Maar als ik eerlijk ben, hadden we dat nooit getrokken zonder onze begeleiders aan huis. Zij maken het verschil, waardoor je het heel goed vol kunt houden. En hoewel je een relatie als werkgever–werknemer hebt, kan ik niet anders zeggen dan dat de meesten van hen inmiddels net familie zijn. Zij kennen mij en ons gezin veel beter dan alle anderen om ons heen. Niet gek, want zij zijn er juist op de gewone momenten. De momenten dat je moe uit je werk komt, dat je puberkind er weer eens een zooitje van heeft gemaakt en de kleinste strontvervelend is omdat ze simpelweg aan het eind van de dag altijd doodmoe is. Het zijn de pgb’ers met wie je je grootste zorgen deelt. Maar ook de trots bij de kleine stapjes van vooruitgang. Ik lach met hen en op mijn kwetsbare momenten hebben ze ook wel eens een traantje op moeten vangen. Eén van de oudere begeleiders (ze is inmiddels de 70 gepasseerd, al zou je dat niet zeggen) noemt mij altijd haar bonusdochter. Binnenkort stopt ze echt met werken, maar ik weet dat ik altijd mag bellen en dat onze band niet zal verwateren. Want ook een van de andere begeleiders (ook op leeftijd), die jaren geleden al is gestopt, zie ik nog regelmatig. Ze past met haar vriendin soms een weekend op. En nog steeds vind ik het fijn om met haar te praten, ook zij kent mijn gezin zo goed dat een half woord al meer dan voldoende is. Eén ding is zeker, mijmer ik voor mezelf. Dankzij onze hulptroepen houden wij het als ouders vol. Nu de hoogste tijd om lekker een hapje te gaan eten. Eens kijken of iedereen al gedoucht is en klaar staat. • COLUMN ALLE TIJD C H R I S - m o e d e r