VeineMAGAZINE 15

Grillig is ze. Zo kan het zijn dat ze ineens geen tanden wil poetsen, dat ze ineens ‘s morgens wil douchen in plaats van ’s avonds of zich zonder reden van de wc laat glijden. Best wennen, aangezien zij bij uitstek een dametje van routines is. Of moet ik zeggen: was. Ach, ze snapt er zelf ook niets van, de onverklaarbare verdrietjes en boze buien. Ze komen en gaan. Als ze na een lange sessie ‘dwars-zijn’ in haar nachtponnetje zit, denk ik weer: “Zo is ze groot, zo is ze klein.” En andersom: het was tijdens de laatste spelmiddag van stichting Nadja. De kinderen hadden al afscheid van elkaar genomen, we stonden met onze jas aan, toen Nadja zei: “Ik moet plassen.” Het liefst had ik gezegd: “Doe het maar even in je luier”, maar ja, dat kon ik natuurlijk niet maken. Nu gaf ze het eindelijk een keer aan… Dus ging ik op de boerderij op een klein toilet door mijn knieën. Nadja stond met haar neus naar het toilet en hield zich aan de muur vast, zodat ik de luier af kon doen. Bloed! Snel klapte ik de luier dicht en staarde even voor me uit… Best een momentje als je kleine meid een jonge vrouw wordt… Direct erachteraan voelde ik opstandigheid opborrelen: er is zoveel in haar lijf dat niet functioneert zoals we zouden willen en uitgerekend dít functioneert wél? Laat dat dan ook maar zitten! Ze heeft er niets aan. En, hoe leg ik het haar uit? Van het woord bloed zal ze schrikken en de woorden ‘zwanger’ en ‘baby’ wil ik al helemaal niet noemen. Want als er iets is dat ze graag zou willen, dan is het moeder worden en dat zal ze nooit… Thuis zocht ik op het internet naar boekjes met plaatjes waarmee ik het kan uitleggen en geef haar paracetamol als ze hoofd- of buikpijn heeft. Ik beloof dat ik het haar snel ga vertellen. Ik zal het kort en luchtig houden. Dat het erbij hoort en dat alle grote meisjes het krijgen. Maar vandaag niet. Vandaag laat ik haar lekker Sesamstraat kijken, tussen Beer en Pop in.  • 87 COLUMN VAN ANNE