VeineMAGAZINE 16

29 RUBRIEK COLUMN N I C O L E K I E N - a d v o c a a t Nicole Kien is één van de topadvocaten in de gezondheidszorg en staat aan de basis van de succesvolle ontwikkeling van LS&H Lawyers. Meer informatie: www.lshlawyers.nl INCONTINENTIE of gewoon héél vaak naar het toilet moeten? IN DE AFGELOPEN (BIJNA) 25 JAREN HEB IK AL VEEL OPMERKELIJKE ZAKEN BIJ DE RECHTER MOGEN BEPLEITEN. TOEN IK BEGREEP DAT ER IN DIT NUMMER AANDACHT IS VOOR INCONTINENTIE BRACHT MIJ DAT IN GEDACHTEN TERUG NAAR EEN ZAAK VAN JAREN GELEDEN. DE ZAAK GAAT OM PATIËNTEN DIE - HEEL ONFORTUINLIJK - LIJDEN AAN EEN ZIEKTE MET EEN BIJNA NIET UIT TE SPREKEN NAAM: INTERSTITIËLE CYSTITIS (CHRONISCH BLAASPIJNSYNDROOM). De hele kleine groep patiënten die aan deze ziekte lijdt, moet tot wel 40 keer per etmaal naar het toilet. Ziet u het voor zich? Ook ’s nachts? Behalve dat mensen met deze ziekte ook onbeschrijflijke pijn in de blaasstreek kunnen hebben, frustreren die grote aantallen toiletbezoeken ook veel sociaal contact. De ziekte wordt soms als zo zwaar ervaren, dat een enkele patiënt zich soms zelfs van het leven berooft. In- en intriest dus. Een aantal jaren geleden is er een hulpmiddel op de markt geïntroduceerd, een zogeheten blaasspoeling waar deze groep patiënten baat bij heeft. Waar dit in eerste instantie gewoon door zorgverzekeraars vergoed werd, werd dat een aantal jaren gestopt na een negatief advies van het Zorginstituut Nederland. Zij vonden dat er te weinig wetenschappelijk bewijs is dat die spoelingen daadwerkelijk hielpen. Jammer, want voor veel patiënten waren die spoelingen echt een uitkomst en de betrokken urologen waren in principe dezelfde mening toegedaan. Tot op de dag van vandaag praten zij met het Zorginstituut om deze spoelingen terug te krijgen in de basisverzekering. Ik zal u de bijzonderheden van de discussie besparen. Ik neem u mee naar de zitting die ik destijds voor deze patiëntenvereniging had als advocaat. Bij die zitting verscheen een groot aantal patiënten omdat zij zich erg bij de zaak betrokken voelden. Normaal moet je bij een zitting net zo lang op je stoel blijven zitten totdat de rechter klaar is. Deze patiënten echter, moesten af en aan lopen tijdens die minstens twee uur durende zitting: zij moesten nu eenmaal regelmatig naar het toilet. Op enig moment schorste de rechter deze zitting met de nooit meer te vergeten opmerking: ‘Zo, nu kunt u allemaal lekker plassen’. En dát schoot toch in het verkeerde keelgat van mijn cliënte, de patiëntenvereniging! Die heeft op het punt gestaan de rechter te laten wraken omdat zij het gevoel had dat die rechter haar niet serieus nam en dat zij geen enkele kans maakte om deze zaak te winnen. Uiteindelijk heeft de vereniging dat toch niet gedaan uit respect voor de rechter en wij toch niet het idee hadden dat de rechter de groep bewust wilde kwetsen of minachten. De zaak is destijds helaas niet gewonnen, maar de strijd is nog niet gestreden. Ik verwacht dat die strijd uiteindelijk wel in het voordeel van de patiënt eindigt. De opmerking van deze rechter zit, helaas, tot op de dag van vandaag dwars. En al die jaren vraag ik me af of die rechter weet wat hij teweeg heeft gebracht met die ene opmerking. Zo ziet u maar weer, zelfs rechters moeten rekening houden met het feit dat hun woorden soms onbedoeld erg kunnen kwetsen. Iets wat we volgens mij allemaal iedere dag moeten blijven doen!  •