VeineMAGAZINE 37

25 COLUMN N I C O L E K I E N - a d v o c a a t BEWIJS… BEWIJS… BEWIJS…BEWIJS… Nicole Kien is één van de topadvocaten in de gezondheidszorg en staat aan de basis van de succesvolle ontwikkeling van LS&H Lawyers. Meer informatie: www.lshlawyers.nl HALF AUGUSTUS VOND HET EUROPEES KAMPIOENSCHAP DRESSUUR, PARADRESSUUR EN SPRINGEN PLAATS IN HET KRALINGSE BOS IN ROTTERDAM. NAAST DE IN DE DIVERSE STADIA VERREDEN PROEVEN, HAD DE ORGANISATIE OOK DIVERSE ‘SIDE-EVENTS’ GEORGANISEERD, EN ÉÉN VAN DIE EVENTS HAD IK SAMEN MET HEN GEORGANISEERD; HET CONGRES ‘HORSES, HEALTHCARE & SCIENCE’. U ZULT NU WAARSCHIJNLIJK DENKEN, ‘WAT IS DAT NU WEER’? DAT LEG IK GRAAG UIT. In Veine is de inzet van dieren als onderdeel van therapie voor kinderen al vaker besproken, ook wel: ‘animal assisted therapy’ genoemd. En ook wij hadden enkele jaren geleden al eens zo’n congres georganiseerd. Toen lieten diverse aanbieders uit Nederland zien wat ze daar kinderen nu precies te bieden hadden. Het viel mij toen op dat niet alle zorgverzekeraars of gemeenten in Nederland dergelijke therapie vergoeden. Belangrijkste argument daarvoor was en is nog steeds dat er te weinig wetenschappelijk bewijs voor de effectiviteit van dergelijke therapie is (zelfs al zie je met je eigen ogen wat het voor je kind betekent en doet). Voor dit jaar was dan ook de insteek van het congres om te kijken of we deze discussie wat verder konden helpen. Er stonden diverse hoogleraren op het podium, onder meer uit de Verenigde Staten, Oostenrijk, Frankrijk, Italië en Nederland die ingingen op de vraag hoe veel wetenschappelijk bewijs er nu eigenlijk is. En wat bleek? Van de honderden studies die er wereldwijd naar de inzet van dieren in de therapie zijn gedaan, waren er maar zestien die wetenschappelijk als kwalitatief voldoende zijn beoordeeld en daarvan zijn er eigenlijk maar acht heel goed. En geen van die studies laat op overtuigende wijze de meerwaarde in effectiviteit zien. De vraag die natuurlijk opkwam was, of dat nu heel gek was. Nee, denk ik! Want de traditionele kijk op wetenschappelijk onderzoek houdt er geen rekening mee dat geen enkel kind gelijk is, geen enkel dier gelijk is, specifieke invloeden een dier kunnen veranderen in gedrag en daarmee in de therapie – zelfs de manier hoe bijvoorbeeld paarden worden gehouden – kan al van grote invloed zijn. Hoe kun je dan uitkomsten van therapie vergelijken? Het antwoord luidt dat we dat eigenlijk nog niet goed weten. En dan hebben we het er ook nog niet over hoe die onderzoeken gefinancierd moeten worden. Een onderzoek naar de Horse Boy-methode gaat binnenkort van start met ‘crowdfunding’. We zullen zien wat dat onderzoek aan resultaten gaat opleveren. Wat wel vaststaat is dat we nog hard op zoek moeten om te kijken wat zorgverzekeraars en gemeenten nodig hebben om overtuigd te raken van de meerwaarde van dieren in de therapie. Ik zag namelijk de filmpjes van Roswitha Zink uit Oostenrijk waarin zij ongeneeslijk zieke kinderen begeleidt (met de inzet van dieren) in hun allerlaatste levensfase. Kippenvel! Ik denk dat ik alle zorgverzekeraars en gemeenten maar uitnodig om met me mee naar Oostenrijk te gaan om te bekijken wat daar gebeurt. Ik weet zeker dat iedereen meteen overtuigd is!  •