VeineMAGAZINE 37

Elco werkte voor hij samen met Manon De Lachende Zon oprichtte als activiteitenbegeleider bij ernstig verstandelijk beperkte mannen; grote kerels met moeilijk verstaanbaar gedrag. “Regelmatig gingen we naar het theater, zo’n zaal met 500 man. Ik ging dan een beetje achterin zitten. Dan kon ik snel weg als er één agressief werd. Ik wist zeker dat mijn mannen niets meekregen van de voorstelling. En ik kon alleen maar denken, dat moet anders!” HET ONTSTAAN VAN ZINTUIGENTHEATER Elco: “26 jaar geleden was er bijna niets, belevingstheater bestond nog nauwelijks. Ik speelde toen al wel muziek, met een folkbandje trokken we door Bretagne. We speelden op privéfeestjes en festivals, en ook veel op straat. Zo financierden we onze vakanties. We bedachten dat we een belevingtheater wilden opzetten en namen onszelf heel serieus. We wilden meteen iets goeds neerzetten, dus legden we contact met Willy Verkuijl, een danseres. Willy was getraind om haar lichaam als instrument te gebruiken. Wij vroegen haar ook ons te helpen, om iets moois neer te zetten. De eerste voorstelling die we maakten, was echt een voorstelling met belletjes, een doek en een plantenspuit, allemaal heel cute!”, lacht Elco. “Maar bij de tweede voorstelling, ‘Paleis’, vroeg Willy ons hoe ons publiek nou eigenlijk communiceerde. Tja, dachten wij, dat is een goeie vraag. In elk geval niet met gewoon gesproken taal. Dus moeten we leren de taal van ons publiek te spreken door gebruik te maken van middelen die tot beschikking van iedereen staan: de zintuigen. En dat dan vooral in kleine groepjes want contact maken is al moeilijk genoeg. Paleis Mindor is gebaseerd op allemaal edellieden en koningen en in dat stuk speelden wij de hofnarren die de taal van al die verschillende mensen moesten proberen te spreken. En dat resulteerde in twintig minuten bijna stilte. En dan zag je dat als je dat goed deed, dat er contact ontstond. 48 VEINE MOOI INITIATIEF