VeineMAGAZINE 37

90 jaar, is na de dood van mijn vader in het huis naast de manege blijven wonen. Zij kent ieder kind bij naam en is er altijd als ze rijden.” KLEINSCHALIG, PERSOONLIJK. RIJDEN OP MAAT Karin Beelen, vrijwilligster sinds 1991 en al jaren bestuurslid: “We wilden de stichting naar een hoger plan tillen. We kozen voor een doelgroep die niet in een groep kan rijden omdat ze dat vanwege hun verstandelijke beperking of motorische beperkingen niet aankunnen. Overigens moeten de kinderen wel enige rompbalans hebben, anders is huifbedrijden wellicht beter geschikt.” > Quote moeder: “Dag in, dag uit, zit je in je rolstoel. De wielen van je rolstoel bewegen je voort. De rolstoel heeft geen energie en geeft geen energie. In je rolstoel zit je laag, je moet altijd omhoog kijken om te zien wie er tegen je praat. Vaak wordt er vreemd naar je gekeken, met een vraag: wat zal je mankeren? En dan is het zondagmorgen, de ochtend dat je weer gaat paardrijden. Opeens heb je benen, weliswaar de benen van het paard, maar je hébt benen. Je torent boven alle aanwezigen uit. Nu moet de ander omhoog kijken. Een paard vraagt niets, een paard geeft. Het geeft je eigenwaarde en heeft respect, immers iedereen mag op zijn rug zitten, dus jij ook. Een paard heeft energie en geeft je de energie om even zelfstandig rechtop te kunnen zitten. Het paardrijden vergt veel van je, maar geeft je weer de kracht om door te gaan in je rolstoel.” 73 SPORT