VeineMAGAZINE 37

Tegelijk met de nieuwe spalken begint de uitdaging een beetje gezellig uitziend schoeisel voor over de spalken heen te bemachtigen. Met één spalk in mijn schoudertas loop ik door de winkelstraat. Dat is dan weer het voordeel van spalken, ik heb Nadja’s voeten bij me. Al slenterend mijmer ik over de vele hulpmiddelen die zijn ingezet om Nadja te laten lopen; De Pony (soort loopwagen), rollators met zitjes, romp- en elleboogondersteuning, de RaceRunner (sporthulpmiddel) en de statafels. Sinds we weten dat Nadja zich anders zou ontwikkelen, is er veel gespeculeerd over hoe dat zou gaan. De balans tussen hoop en berusting blijft een lastige. Nog steeds zoeken we naar mogelijkheden, al zijn die inmiddels meer gericht op het behouden van de sta- en loopvaardigheden die ze nu heeft, dan op het verbeteren ervan. Toen ze de nieuwe spalken net had, moest ik haar op een ochtend uit de klas halen voor het spalkenspreekuur om er nog iets aan te sleutelen, want ze had drukplekken. Inmiddels ben ik eraan gewend dat ze als we een afspraak hebben, zelf vanuit de klas met de lift naar beneden komt. Ik wacht dan bij de balie. Maar die morgen was ze niet in de klas. Ze had therapie in het aangrenzende revalidatiecentrum. Omdat het spalkenspreekuur ook daar plaatsvindt, liep ik haar tegemoet. Daar kwam ze aan! Ze rolde me zelfstandig door de lange gang tegemoet. Toen ze me vanuit de verte zag, vlogen haar voeten in de grote flapspalken van enthousiasme van de voetenplank. “Hoi mam!” Nadja zal nooit zelfstandig los lopen, ondanks alles wat er is ingezet om dat doel te bereiken. Maar ze is wél enorm gegroeid. Zowel letterlijk als figuurlijk. En het is heerlijk om te zien hoe zelfverzekerd en vrij ze zich beweegt in haar wereld!  • 83 COLUMN VAN ANNE