VeineMAGAZINE 37

9 COLUMN C H R I S - m o e d e r MISSCHIEN WAREN WE EEN VAN DE LAATSTEN DIE GEBRUIKMAAKTEN VAN HET ‘PREHISTORISCH’ PGB MET FUNCTIES EN KLASSEN. VOOR ONS WAS HET NOG ALTIJD PRIMA. Dat wil zeggen, van de inmiddels zes jaar geleden geïndiceerde bedragen konden we nog steeds zo’n elf maanden per jaar de zorg inkopen die we nodig hadden. De laatste maand moesten we zelf financieren omdat het totale budget net niet toereikend was. Maar ach, dat is te doen. Eigenlijk hadden we steeds redenen om een overgang naar de Wet langdurige zorg (Wlz) van 1 januari 2015 (!) uit te stellen. Toen we de eerste brief kregen over de nieuwe regeling was er vooral veel onduidelijk. Onze dochter werd als VG8 geïndiceerd, maar het bedrag dat daarvoor stond, was minder dan hetgeen we tot dan toe als pgb hadden. De regeling voor ‘meerzorg’ zou volgen, maar was nog onvoldoende uitgewerkt. Voorlopig doen we maar even niks, was onze gedachte. Toen de regeling Meerzorg wel handen en voeten kreeg, gingen steeds meer ouders in onze omgeving ‘over’. Iedereen die ik sprak kreeg meer dan ze tot dan toe hadden en daarmee was de angst om het oude op te geven van tafel geveegd. Maar er kwam een nieuw argument. “Het is wel heel veel werk”, hoorde ik. Omdat je de hele dag moet omschrijven, wat is er nodig voor je kind en hoeveel tijd kost dat? Moet ik dan met een stopwatch haar aankleden, eten geven en tandenpoetsen? Laat maar, was wederom de gedachte, voorlopig is het oude, vertrouwde pgb nog steeds mogelijk. En zo sukkelden we lekker door. Dat onze dochter inmiddels zes jaar ouder is en dat de zorg soms echt boven onze pet groeit, daar klagen we niet over. Dat we er eigenlijk aan toe zijn, dat ze af en toe eens een weekend uit logeren gaat, vegen we van tafel. Op zo’n moment is een wake-up call nodig. Een gesprek met een andere ‘ervaringsmoeder’ bracht mij op de gedachte dat we eens wat beter voor onszelf moeten zorgen. En nu de perfecte logeerplek voor onze dochter vlakbij huis wordt gerealiseerd, wordt het tijd eens te stiekem te informeren naar een overgang naar ‘VG8 met meerzorg’. Immers, van ons huidige budget kunnen we logeerpartijen niet betalen. We schakelden een zorgadviseur in die ons vroeg om een lijstje met wensen. Hoe zouden we de zorg voor onze dochter graag willen? Niet in uren en minuten, maar gewoon hoeveel ondersteuning zou in ons leven perfect zijn. Ik denk dat we er een klein uurtje mee bezig zijn geweest. De rest van de ‘papieren’ regelde onze adviseur. Afgelopen week kwam de dame van het zorgkantoor op huisbezoek. We hoefden eigenlijk niks uit te leggen, onze vragen waren blijkbaar meer dan redelijk. Twee weken later lag de brief met het verlossende woord in de brievenbus. De komende drie jaar kunnen we bijna 50% meer uitgeven dan we tot nu toe hebben gedaan. Dat ene etentje, een keer uitslapen, een dagje wat langer werken, een weekend weg ... Soms is veranderen lastig, maar dit hadden we eerder moeten doen a • EVEN MEERZORG AANVRAGEN