VeineMAGAZINE 18

ANGSTEN “DE MENS LIJDT HET MEEST DOOR HET LIJDEN DAT HIJ VREEST”, ZEGT MIJN SCHOONMOEDER ALTIJD. IK VIND HET EEN MOOI SPREEKWOORD. IK HEB RONDOM NADJA AL HEEL WAT ANGSTEN GEKEND (BLIJVERTJE EN MET STIP OP ÉÉN: ‘HOE MOET HET LATER?’, MAAR DAT EEN ANDERE KEER). Zo was ik bang dat de benen van Nadja zo krom zouden groeien dat ze niet meer zou kunnen staan. En dat zelfs het aan- en uittrekken van een broek door haar scharende knieën een probleem zou worden. Nadja zelf was bang voor de operatie in december 2017 die nodig was om het proces van vergroeien te remmen. Ze kreeg plaatjes in haar knieën die ervoor moesten zorgen dat alleen de achterkant van haar benen nog door kon groeien, waardoor – omdat de voorkant van het been qua groei dus stil bleef staan – het scharen zou verminderen. De operatie slaagde, alleen Nadja wilde niet meer staan of lopen. Ze was bang voor de pijn die ze voelde en de kramp die soms in haar benen schoot. Vervolgens was ik weer bang dat het nooit meer goed zou komen. Inmiddels zijn de pijnaanvallen minder en eindelijk loopt, staat en rent Nadja weer kleine stukjes in haar hulpmiddelen. Onlangs moesten we voor de halfjaarlijkse controle naar het AMC. En wat je met het blote oog al kon zien, werd bevestigd door de foto’s: als haar beenspieren nog sterker worden, kan ze vrijwel volledig opstrekken! Ondanks dat de benen van Nadja geremd zijn in de groei, komt Nadja nu rechtopstaand tot aan mijn voorhoofd. Daar paste weer een nieuwe angst bij: misschien werd ze wel langer dan ik! Om haar te kunnen blijven helpen met transfers zou dat kortgezegd niet wenselijk zijn. Die angst werd in het AMC ontkracht. Haar benen zijn nu uitgegroeid, alleen haar rug zal nog iets doorgroeien. En zo moest ik dus aan mijn schoonmoeders uitspraak denken. Al die angsten waarmee je jezelf kunt kwellen. Al die ‘wat als…’. Deze week had Nadja een dag een leenrolstoel omdat die van haar in reparatie was. De leenrolstoel had geen hoofdsteun of anti-kiep. Ze vond het doodeng. Ze durfde amper te rollen, laat staan te dansen, bang om achterover te vallen. Ik zette haar op haar bed en ging zelf in de rolstoel zitten. Ik zou haar wel even laten zien dat ze als ze maar voorzichtig deed, prima rondjes kon draaien en dansen. ‘Joehoe,’ riep ik en gaf een ruk aan het rechterwiel, en vervolgens aan het linker. ‘Zo, nog even een stukje achteruit. Zie je wel, het gaat prima.’ En toen… lag ik. Achterovergevallen met rolstoel en al. Tja, sommige angsten moet je wél serieus nemen.  • 86 87 VEINE COLUMN VAN ANNE COLUMN VAN ANNE