VeineMAGAZINE 18

“Het is een kwestie van anders denken. Daar waar anderen een hulpmiddel bieden om slechtziendheid te compenseren, gaan wij liever uit van het feit dat dezelfde persoon auditief of tactiel bijvoorbeeld heel goed is. Soms kun je daar niet meteen mee aankomen als iemands visus langzaam achteruitgaat, maar feit is dat je met vergrotingssoftware bijvoorbeeld niet makkelijk hetzelfde werktempo bereikt als iemand die gewoon goed ziet. Ons uitgangspunt is dat we zo moeten compenseren dat iemand in een klas bijvoorbeeld minimaal hetzelfde kan als zijn ‘gezonde’ klasgenoot en het liefst nog meer.” “Bij visuele problemen heb je vooral te maken met een outputprobleem, bij motorische problemen heb je feitelijk een inputprobleem. Hierbij kun je teksten prima lezen, maar je kunt ze niet zelf maken. Je kunt het toetsenbord of de muis niet bedienen. Dan zijn er aangepaste toetsenborden. Mario laat een toetsenbord zien dat eigenlijk niet bij Babbage past. “Hier kun je nooit snel mee typen”, legt hij ons uit. “Waar het eigenlijk fout gaat, is dat mensen proberen een motorisch probleem op te lossen door bijvoorbeeld een toetsenbord met allemaal diepliggende vakken te maken, waardoor je minder snel van links naar recht gaat en de verkeerde toets zou pakken. Maar met zo’n toetsenbord behaal je nooit de snelheden die je met een normaal toetsenbord bereikt. Babbage gaat dan op zoek naar andere mogelijkheden om ‘input’ te geven. We hebben klanten met behoorlijke beperkingen waarbij we de efficiëntie zo vergroten dat ze sneller werken dan hun collega’s. “Wat je vaak ziet dat als jongeren een vwo-denkniveau hebben, maar te maken hebben met bijvoorbeeld ernstige motorische beperkingen, dat zij op de havo of mavo worden geplaatst. Niet omdat het zijn of haar intellectuele plafond is, maar omdat de beperking het plafond veroorzaakt. Dat zou niet mogen!“ JOOST IS SNELLER DAN ZIJN GOEDZIENDE COLLEGA’S We zijn stomverbaasd als Joost van Loon ons zijn verhaal vertelt. Joost had een ernstige oogzenuwaandoening, waar hij niets van wist. Hij was 24 jaar toen hij een zwart vlekje in zijn ogen zag, dat zo groot als een bierdopje was. Maar al snel werd dit vlekje zo groot als een tennisbal en later een voetbal. Inmiddels ziet Joost nog maar 1%. Zijn wereld stortte in. “Ik zat op het hbo en kon mijn studie niet afmaken, want ik kon geen boeken meer lezen. Bij de stichting Visio ben ik gaan revalideren in Breda. Ik leerde alles opnieuw. Met een stok lopen, koken, alledaagse dingen. Ik leerde ook weer met een computer omgaan. Maar dit was wel beperkt, misschien voldoende voor een thuissituatie, maar zeker niet voor een studie. Na nog eens een intensieve revalidatieperiode in Apeldoorn, ben ik weer teruggegaan naar school. De eerste hulpmiddelen, waaronder vergrotingssoftware, kwamen van Babbage. Ik wilde het maximale halen uit hetgeen ik nog kon zien, wilde mijn restvisus zo goed mogelijk gebruiken. Ik was immers nog niet blind! Maar dat kostte heel veel energie en ik had een laag werktempo. Ik vergrootte teksten zo erg dat ik maar zes tot zeven letters op mijn beeldscherm had. Je kunt bedenken hoeveel moeite het dan kost om een bladzijde te lezen. Vaak was ik om 11:00 uur ’s ochtends al kapot. Ik kreeg bovendien fysieke klachten omdat ik steeds voorovergebogen zat om zo dicht mogelijk op het scherm te komen. Ik liep volledig vast met mijn studie. Ik wilde niets weten van braille, want ik was nog niet blind. De ommekeer kwam toen Mario mij uitdaagde. Hij zei: “Joost, jij bent slechts slechtziend, zou jij de strijd aan willen gaan met Bram, een collega die volledig blind is? Zullen we eens kijken wie er sneller kan werken?” Joost vertelt verder: “Bram zat lekker relaxed achterover in zijn stoel te werken en hij deed de dingen veel sneller dan ik! Bram gaf mij eigenlijk een eyeclosure, in plaats van een eyeopener. Hij leerde mij dat ik maar beter mijn andere zintuigen kon gaan inzetten. Pas dan zou ik weer het tempo kunnen bereiken dat minimaal even hoog of zelfs hoger ligt dan dat van een goedziend persoon. Toen heb ik de vergrotingssoftware van mijn computer gegooid en heb ik mijn studie afgemaakt door alles met spraak en braille te gaan doen.” Joost demonstreert ons hoe hij naar gesproken tekst op de computer luistert. Hij heeft zichzelf aangeleerd om deze versneld af te luisteren. Wij kunnen er geen touw aan vastknopen, maar Joost vertelt ons dat de protesterende boeren zijn gearriveerd op het Malieveld. We luisterden blijkbaar naar het nieuws. Maar als je zo snel kan luisteren, dan kun je natuurlijk enorme lappen tekst heel snel verwerken, vragen wij ons af. Er verschijnt een glimlach op het gezicht van Mario en hij knikt bevestigend. We denken hardop als we tot de conclusie komen > 90 91 VEINE HULPMIDDELEN HULPMIDDELEN