VeineMAGAZINE 19

COLUMN 37 N I C O L E K I E N - a d v o c a a t WIE SCHRIJFT DIE BLIJFT! Nicole Kien is één van de topadvocaten in de gezondheidszorg en staat aan de basis van de succesvolle ontwikkeling van LS&H Lawyers. Meer informatie: www.lshlawyers.nl AFGELOPEN WEEK BELDE MIJN VADER. MIJN VADER IS 74, MIJN MOEDER 69 JAAR EN SAMEN ZORGEN ZIJ VOOR MIJN GROOTVADER, DIE AL 97 JAAR (!) IS. AFGELOPEN JAAR KWAM OPA OP EEN LEEFTIJD DAT HIJ NIET MEER HELEMAAL ZELFSTANDIG VOOR ZICHZELF KON BLIJVEN ZORGEN. OPA VERHUISDE IN MEI VORIG JAAR NAAR EEN MOOIE ZORGINSTELLING, WAAR IEDEREEN SUPERGOED VOOR HEM ZORGT. Voordat het echter zo ver was heeft opa een tijdje op een andere plek in het tehuis moeten wachten. En in die periode moest er nogal wat geregeld worden. Om ervoor te zorgen dat de verpleging hem op vaste momenten zijn geneesmiddelen kon geven, werd een sleutelkluis aan de buitenzijde van zijn woning bevestigd. Die kluis moest mijn opa huren. Toen opa ging verhuizen heeft ‘opa’ (in werkelijkheid natuurlijk mijn moeder) netjes alles opgezegd. Dat had dus ook moeten gebeuren met de sleutelkluis. “Het is wel handig dat ik de sleutel daarvan krijg, want dan kan ik de eventuele volgende huurders gelijk in het appartement laten kijken”, zei de verhuurder. Daar ging het mis. Het oude pand kreeg een andere eigenaar. Het bedrijf waar de sleutelkluis was gehuurd komt nu – maanden later – bij mijn ouders terug op de kwestie want er was niet tijdig opgezegd. Of mijn opa nog even snel 550 euro (!) voor de huur van de sleutelkluis wil betalen. Dat hij daar al sinds mei vorig jaar niet meer woont en alles met de toenmalige verhuurder van het pand is afgestemd, daar weet natuurlijk niemand meer van. En mijn ouders konden nergens een mail of iets dergelijks vinden als bewijs voor de afspraken die ze hadden gemaakt. Als advocaat denk ik dat ik wel goede gronden heb om de verhuurder van de kluis te overtuigen dat mijn opa niets meer hoeft te betalen. Het kost mij niets om de kwestie zo nodig via de rechter te laten lopen (behalve een beetje griffierecht). Voor anderen is dit natuurlijk niet zo gemakkelijk te regelen. Ik wil met dit voorbeeld erop wijzen dat dit soort geschillen zo gemakkelijk kunnen ontstaan. Je spreekt in alle oprechtheid iets af en maanden later blijkt dat je toch een fors bedrag moet betalen. Wil je daar iets tegenin brengen, is het aan te raden altijd een mailtje ter bevestiging te zenden. Gewoon voor de zorgvuldigheid. Omdat, als je veel later toch met iets wordt geconfronteerd waarvan je dacht dat het lang geleden goed afgesproken was, het dan fijn is dat het op papier staat. Dat ene mailtje scheelt niet alleen veel geld, maar vooral ook veel tijd, aandacht en ergernis. Kortom, ook nu geldt nog steeds: wie schrijft, die blijft!  •