VeineMAGAZINE 19

Haha echt hè, maar zo voelt het voor mij ineens… Ik wilde Rik altijd thuis houden, maar nu weet ik het niet meer. Ik sprak op een andere verjaardag een dame die in een woonvoorziening werkt. Ze bracht me aan het denken. Dus dat! X Ach, je kent het wel. Het geijkte verhaal. Dat het voor ons uiteindelijk ook zwaarder gaat worden. Dat hij (én wij) blij gaan worden met een oplossing ‘op locatie’. Eén ding dat ze zei vond ik echt pakkend.... Alle kids gaan uiteindelijk het huis uit, zo hoort het te gaan en zo hoort het te zijn. Hmmm, zouden we dan toch nog normaal gaan worden? Eens! Maar ineens komt het zo dichtbij. Rik was jarig, 13! We vierden het feestje als alle jaren, maar de kamer wordt steeds leger... En de snoepschaal bleef te vol... De kids komen niet meer mee, gaan hun eigen gang. Toen dacht ik ineens: de tijd is voorbij gevlogen. Nog tien jaar erbij en dan moet er wel iets geregeld zijn voor Rik, op alle fronten. Liesje, wat klinkt dat weer heerlijk zweverig. Hoezo ineens? Daar denken wij toch vaak over na? Met onze beperkte kids in gedachten. Vertel! X retour Ja, dat is waar. Maar het is een proces, je groeit er langzaam naar toe. En dat was? Haha, zou zo maar eens kunnen! Maar een beetje abnormaal is ook best fijn toch s Slik... ik herken dat wel, ja. Poeh, het gaat inderdaad veel te snel en iets regelen, wat dan ook, kost veel tijd! Lex, de toekomst is nabij! 93 (P)APPTALK