VeineMAGAZINE 20

25 COLUMN S y l v i e S u i j k e r b u i j k - t h e r a p e u t c o m p u t e r e n h a n d i c a p VOL VERWACHTING KIJK IK OF CHARLOTTE AL IN MIJN DIGITALE WACHTKAMER IS. HELAAS, IK HAAL SNEL NOG EEN KOPJE THEE IN DE KEUKEN. DAN HOOR IK HET INMIDDELS O ZO BEKENDE GELUID: “UW PATIËNT IS IN DE WACHTKAMER”. SNEL GA IK TERUG NAAR DE EETKAMERTAFEL MET DAAR MIJN PROVISORISCHE KANTOOR. MET ÉÉN DRUK OP DE KNOP ZIT IK IN CHARLOTTES SLAAPKAMER. Ze kijkt me met grote ogen aan. Ze laat samen met haar moeder zien hoe goed het al gaat met aan- en uitkleden, sinds onze vorige video-belafspraak. Zuchtend en steunend trekt ze haar shirt over haar hoofd, het kost haar duidelijk veel moeite, maar toch zet ze door. Ik klap enthousiast en zie haar ogen glimmen van trots. Dan zie ik opeens alleen nog het plafond en ik hoor haar moeder in de verte iets roepen. “Euh.... Charlotte, ben je daar nog?” Uit de verte klinkt een zachte ‘jaha’. Ik hoor dat ze worstelt om haar arm in de mouw te krijgen en om rechtop te blijven zitten zonder de steun van haar moeder. Het plafond is helderwit en er hangt een mooie lamp van Frozen. Dan opeens is ze weer in beeld en ja hoor, ze heeft haar trui aan! De moeder van Charlotte verontschuldigt zich. Charlottes broer moest beeldbellen met de klas en kreeg geen verbinding. Ik coach de moeder en vertel haar hoe ze de komende dagen verder met Charlotte kan oefenen. Wat een rare tijden! Opeens staat heel Nederland op zijn kop, scholen dicht, revalidatiecentrum dicht, iedereen is thuis. Corona is in het land. Na een paar dagen van omschakelen, omdenken, creativiteit en ook de nodige vraagtekens, gaan we ervoor met mijn collega’s van Rijndam Revalidatie. We videobellen al langer op kleine schaal. Nu opeens is dit in sneltreinvaart uitgerold en al snel is het alsof het nooit anders is geweest. In het begin was het natuurlijk erg wennen. De verbinding die verbrak, geen beeld of geluid, iedereen die in een vergadering door elkaar heen praat en ga maar door. En dan heb ik het nog niet eens over de drempel, die je over moet om opeens iemand ‘in je huis’ binnen te laten. Veel ouders waren snel gerustgesteld als ze zagen dat ik ook in mijn woonkamer zat en dat daar ook gewoon geleefd wordt. Ik hoorde de opluchting, als ik zei, dat ze echt niet hoefden op te ruimen voor een beeldbelafspraak. Scheelt mij ook weer opruimen a . Diep respect voor al die ouders, die de afgelopen tijd zoveel ballen in de lucht gehouden hebben. Zo was de moeder van Charlotte opeens ook therapeut, leerkracht, rolstoelmonteur, naast haar baan die ze ook opeens vanuit huis moest doen. Beeldbellen was opeens de nieuwe werkelijkheid, maar wat miste ik het echte contact met de kinderen en mijn collega’s. Het was een gekke tijd, maar videobellen en coaching op afstand is nu al niet meer weg te denken uit ons behandelaanbod. Nadat Charlotte vol trots haar kamer aan me heeft laten zien verbreek ik de verbinding. Snel inloggen bij de teambespreking met mijn collega’s. Ik zie Ilse nog snel de camera verzetten, zodat de afwas van gisteren (of de hele week) uit beeld verdwijnt. Zo herkenbaar! • DE WERELD OP ZIJN KOP