VeineMAGAZINE 21

Als ik opstond en alleen voor mezelf hoefde te zorgen, stond ik binnen een uur aangekleed en met ontbijt achter de kiezen op de sportschool. Daarna lag de dag voor me open, niemand die de dag tot op het uur uitgestippelde. Geen luiers wisselen en geen rondjes met de rollator. De dagen waren langer. En stiller. Het samen keuvelen over wat aan te trekken de volgende dag (in tegenstelling tot de twee mannen in huis die simpelweg het bovenste T-shirt van de plank trekken), samen ontbijt maken in de keuken; kwark, appeltje, rozijnen… Als ze er is, staat ze vaak met haar rolstoel in de weg en nu ze er niet was, was het gek leeg. Zelfs boodschappen doen voelde anders. Waar de Albert Heijn met haar een uitje is, was het nu niets anders dan wat het was; boodschappen doen. De logeerweek ging voorbij en we brachten de rest van de vakantie door met fietsen, ijsjes en een uitje naar de dierentuin. Niets bijzonders en toch ook weer wel. Het echte weg-gevoel heb ik niet gehad, maar de ontdekking van zoveel mooie fietsroutes en leuke plekjes dichtbij je eigen huis was een cadeautje. En dan eindelijk weer naar school. En eerlijk is eerlijk, hoe gezellig het ook allemaal was, voor alles is een tijd. Ik mis niemand, hoor. Heerlijk, het huis is weer van mij!  • 81 COLUMN VAN ANNE