VeineMAGAZINE 22

39 COLUMN C H R I S - m o e d e r HET DUIZELT VAN AL DIE GETALLEN! DEZE WEEK WAS IK VOLOP BEZIG MET DE MEERZORG-AANVRAAG VAN ONZE DOCHTER MET BEPERKING. DAN IS HET WEL ZO HANDIG OM ALLES OP DE MANIER TE DOEN DIE HET ZORGKANTOOR AANGEEFT. Dus gingen we aan de slag om elk kwartier van de dag aan te geven wat we doen voor onze dochter. Wakker maken, medicijnen geven, uit bed met de tillift, pyjama uit, met de tillift naar de douche, douchen, afdrogen, schone luier en aankleden… dat zijn alleen de eerste vier kwartiertjes van de dag pas. Als de lijst compleet is, word je al moe als je ernaar kijkt. En als dan de verdeling van de dag helemaal gereed is, de functies toegevoegd zijn, start het tellen. Zorgen in minuten per dag, minuten per week en tot slot in duizenden minuten per jaar. We zaten zo diep in die duizelingwekkende getallenreeksen dat toen onze dochter deze week zeventien werd, we voor de gein nog eens door gingen tellen. Hoeveel luiers zouden we inmiddels hebben verschoond? We bedachten dat het er al ruim dertigduizend moeten zijn geweest (en dan laten we de andere kinderen buiten beschouwing s ). En hoeveel klikobakken we daar mee zouden kunnen vullen? Van al dat rekenwerk word je vanzelf melig. Maar de getallen doen je ook beseffen dat het ook wel zwaar is. Als je bedenkt dat je ruim negentigduizend minuten per jaar bezig bent met alleen de verzorging van je kind, dan besef je meteen dat je leven er heel anders uit zou zien als je kind minder ‘anders’ zou zijn. Tegelijkertijd haalden we van de week ook al mooie verhalen op. Beseffen we dat zij ons leven, zoals het zo mooi heet, enorm verrijkt heeft. Ze is de vrolijke noot in ons gezin en door haar neem je niets meer als vanzelfsprekend aan. Misschien zijn we wel gelukkiger, genieten we veel meer van het ‘kleine’, van elkaar. De kanttekening van al die getallen is naar mijn idee vooral het werk dat erbij komt kijken. Zou het zorgkantoor beseffen dat we als ouders niet zozeer moe worden van het verzorgen van onze kinderen, maar dat het geregel er omheen ons soms opbreekt? Wat ze niet aan ons vragen is hoeveel minuten per week, per maand en per jaar we bezig zijn met de ‘papierwinkel’ rondom onze dochter. En dan praat ik nog niet over de tijd die we besteden aan het krijgen van de juiste zorg, passende hulpmiddelen en begeleiding op maat. Die minuten bij elkaar opgeteld, voelen bij ons als zwaar. Het papier lacht niet terug, onze dochter gelukkig wel!  • DERTIGDUIZEND LUIERS