VeineMAGAZINE 22

COLUMN 53 ROBBIE EN DE HULPHOND E V A K O P P I U S - ( k i n d e r ) e r g o t h e r a p e u t JAREN GELEDEN KWAM IK IN AANRAKING MET EEN HEEL SPECIAAL JONGETJE VAN BIJNA DRIE JAAR OUD. VIA DE FYSIOTHERAPEUT HAD ZIJN MOEDER MIJN GEGEVENS GEKREGEN. ERGOTHERAPIEPRAKTIJK VOOR KINDEREN EN DAN BIJ JE THUISKOMEN? NOU, DAT WAS NOG HEEL NIEUW IN DE REGIO WAAR IK WOON. De vraag was of ik mee wilde denken over een stoel waarin hij goed, maar vooral veilig kon zitten en gaandeweg kwamen we op andere hulpvragen. Ik kwam de kamer binnen en stelde me voor aan Robbie en hij wees naar buiten en vroeg: “Waarom staan die tuinstoelen in de tuin?” Ik was plat. Een kind van tweeënhalf jaar met een normale ontwikkeling spreekt twee- tot driewoordzinnen. De toon was gezet. Robbie is heel bijzonder. Hij heeft vele beperkingen op zoveel verschillende ontwikkelingsgebieden, dat het tot op de dag vandaag nog steeds een enorme uitdaging is hem te laten groeien in de dingen die hij wel kan. Zijn hele leven staat in het teken van veiligheid. Hij zelf voelt het niet aan, kan zichzelf niet opvangen als hij valt en kan het cognitief ook niet leren dat het echt niet veilig is om zomaar de straat op te gaan. Robbie voelt zich vaak onbegrepen en is elke dag overprikkeld, zelfs met alle tips en adviezen (en medicatie) die door de jaren gegeven zijn. Toen Robbie vijf was, werd ik in de zomervakantie rond half zes ‘s avonds gebeld door zijn moeder die radeloos was. Ze waren op vakantie in Limburg en Robbie was na een dag totaal overprikkeld en een gevaar voor zichzelf en zijn omgeving. Of ik alsjeblieft kon uitleggen aan de receptie van het vakantiepark hoe Robbie was en hen duidelijk wilde maken dat ze een uitzondering moesten maken zodat zij toch even met de auto konden doorrijden tot het huisje en dan de auto weer terugbrengen. Na die vakantie zijn we gaan brainstormen over hoe we die overprikkeling en veiligheid in combinatie met een klein beetje zelfstandigheid konden gaan stimuleren. We kwamen al snel uit op een hulphond. Maar jaren terug was een hulphond eigenlijk alleen voor blinde mensen en mensen met een motorische beperking. Overal waar moeder aanklopte, ving zij bot. Ondertussen was er weer een moment waarbij Robbie al urenlang niet bereikbaar was en onder de tafel bleef en zichzelf verwondde. Ik ben toen met mijn hond Mindy, een heel lieve, drukke, enthousiaste en scheelkijkende hond, maar in de verste verte geen hulphond, naar hun huis gegaan. Op het moment dat Mindy naar binnen liep, werd ze rustig en ging bij de tafel zitten. Binnen vijftien seconden kroop Robbie eronder vandaan. Hij pakte haar riem en liep met haar de kamer rond terwijl hij vertelde aan haar hoe zijn huis eruitzag. Ze gingen bij het raam zitten en Robbie ging tegen Mindy aanstaan en aaide haar voorzichtig. Op dat moment wisten zijn moeder en ik dat we hoe dan ook een hulphond voor Robbie moesten regelen. En dat is gelukt. Robbie kan nu, na een lange training, samen met Max zelf van huis naar de taxibus lopen en ze kunnen ook samen naar de speeltuin!  • Eva heeft een eigen praktijk in Zwartewaal en Brielle. Zij helpt en adviseert kinderen tussen vier en twintig jaar op kinderdagcentra, scholen en/of bij ouders thuis in Zwartewaal, Brielle en verre omgeving.