VeineMAGAZINE 23

COLUMN 47 UITEINDELIJK KOMT UW KIND ER ZELF E V A K O P P I U S - ( k i n d e r ) e r g o t h e r a p e u t AL JAREN BEN IK WERKZAAM MET KINDEREN MET EEN (ERNSTIGE MEERVOUDIGE) HANDICAP. ZIJ ZIJN NIET ALLEEN, MAAR WONEN IN EEN GEZIN EN GAAN NAAR EEN OPVANG OF SCHOOL OVERDAG EN SOMS OOK NOG UIT LOGEREN. Dus als jij werkt aan een doel, dan werk je niet in je uppie met de mogelijkheden en beperkingen van het kind. Nee, het netwerk om het kind heen is vaak doorslaggevend of het doel echt behaald wordt. Neem rolstoelrijden: alle therapeuten van het kind zien het doel van het kind en de ouders. Er is duidelijk de intentie bij het kind om ergens heen te willen gaan, maar motorisch gezien lukt dit niet. Ouders zijn natuurlijk enthousiast, want wat zou het toch leuk zijn als het kind zélf ergens heen kan gaan! De fysiotherapeut gaat druk aan de gang met het oefenen van de rompbalans en transfers. De ergotherapeut vraagt samen met ouders een rolstoel aan en de passing komt eraan. Confronterend wel hoor, je kind in een rolstoel, maar gelukkig zien ze er tegenwoordig wel stoer uit met die felle kleurtjes en dat matte, antracietkleurige frame. En om het af te maken ook nog een leuke sticker op de spaakbeschermers, en ja, de ouders zijn ook helemaal om. Op dat moment realiseren ze zich nog niet dat er enorm veel van hen gevraagd gaat worden de komende maanden en jaren. Dan is het moment daar dat de rolstoel geleverd wordt en het harde werken begint. Rolstoel leren rijden, leer je namelijk niet met één keer een halfuurtje tijdens de therapie. Nee, voor heel veel kinderen met emb is het aanleren van rolstoelrijden hartstikke moeilijk. Het aanleren van een vaardigheid kost heel veel herhalingen en inslijpen voor deze er echt in zit. Rolstoelrijden is een beetje te vergelijken met autorijlessen en me dunkt dat we allemaal nog weten hoe dat voelde in het begin. En dan hebben wij (de meesten van ons tenminste) geen extra handicaps die het aanleren van nieuwe vaardigheden bemoeilijken. Eerst puur de motorische vaardigheden van het rolstoelrijden onder de knie krijgen. Daarna de besturing en vervolgens is daar ook nog de ruimtelijke oriëntatie en het leren inschatten van situaties en het daarop kunnen anticiperen. Dat betekent urenlang oefenen, fouten maken (jawel, de planten zullen van de krukjes worden gereden, de tenen worden overreden en in de deuren van de keukenkastjes zullen hier en daar deukjes komen). Uren maken tijdens deze betekenisvolle activiteiten zullen zich uiteindelijk terugbetalen. Dus begin vijf minuten eerder en laat uw kind zelf richting de badkamer rijden, met een handdoek op zijn schoot. Dan heeft het oefenen een doel en ondertussen maakt uw kind vlieguren om het rolstoelrijden onder de knie te krijgen. Rijden naar de keuken om iets lekkers te pakken, een brief gaan posten buiten of boodschappen doen. En natuurlijk rijdt u zelf in de winkel want anders gaan echt alle stellingen om in het begin, maar gaandeweg hoeft u steeds minder zelf te doen. Tip voor zowel kind als iedereen in zijn of haar omgeving (dus niet alleen de therapeuten, maar JUIST ouders en verzorgers): het kost enorm veel tijd, energie en zakken vol geduld, maar uiteindelijk komt uw kind er zelf wel!  • Eva heeft een eigen praktijk in Zwartewaal en Brielle. Zij helpt en adviseert kinderen tussen vier en twintig jaar op kinderdagcentra, scholen en/of bij ouders thuis in Zwartewaal, Brielle en verre omgeving.