VeineMAGAZINE 23

“Doei, mama”, roept Nadja, terwijl ze steeds verder uit het zich verdwijnt. Een vriendin komt naast me staan.”Dat ze dat ook al zelfstandig kan, knap hoor!” Ontroerd slaat ze een arm om mijn schouder, samen kijken we Nadja na. In mijn onderbewustzijn bemerk ik, dat er iets niet klopt: • Nadja alleen in een bootje • zon, korte mouwen • vrienden, samen buiten • een arm om me heen Met een schokje word ik wakker. Ik droomde maar, van zaken waar we allemaal van dromen. Nou ja, behalve dan van Nadja alleen in een bootje. De zon, de lente, een knuffel, het onbezorgd samenzijn, genietend, proostend. Was het maar weer zo ver. Voorlopig proost ik iedere dag met Nadja tijdens ons koffiemomentje. En maken we de spelmiddagen van Stichting Nadja extra gezellig. We experimenteren met ecoline, rietjes en scheerschuim, creëren gezellige gebakjes en fleuren de afvalbakken in het park op met onze zelfgemaakte stickers van dierenfiguren. “Hou vol”, zeg ik tegen haar als ze niet langer wil staan. “Hou vol”, zeg ik tegen mezelf als de eentonigheid en saaiheid me overvallen. “Hou vol”, zeg ik tegen jullie allemaal. De lente laat zich niet tegenhouden, die komt. Laten we daarop toosten.  • 87 COLUMN VAN ANNE