VeineMAGAZINE 23

X retour! Dat is goed, en app mij gerust als je het weer even niet ziet zitten. Het komt goed. Hoi Lex, ik wil je iets vragen. Mmmm, ik hoor dat het tijd wordt dat we iets gezelligs gaan doen! Zolang je leeft, zul je ook voor Rik zorgen. Schroom ook niet om daar hulp bij te zoeken. Ook voor administratieve zaken is hulp vindbaar. En voor de rest: belangrijk dat je ook weer kunt opladen op anderen momenten, lunchen met mij bijvoorbeeld s Nou ja, het moet niet gekker worden! Tja, dit is op zijn zachtst gezegd wel teleurstellend! Nou, laat horen. Oei, dat is een lastige. Dat hangt er vanaf waar het over gaat, heb je een voorbeeld? Ha Lies! Vragen mag altijd, kom maar door. De laatste tijd merk ik dat ik steeds vaker teleurgesteld ben. Bijvoorbeeld in mensen die je na staan die je dan ineens kunnen raken met een, in hun ogen, onschuldige opmerking. Ik vertelde bijvoorbeeld het verhaal van de zitorthese van Rik en dat duurde blijkbaar te lang. “Jeetje, kunnen we het nu even ergens anders over hebben, bespreek dat maar met je vriendin!” Of de ergotherapeute die weinig belangstelling toonde voor diezelfde nieuwe zitorthese, die dus helemaal verkeerd was gemaakt waardoor Rik ontzettende pijn had (en wij allemaal slapeloze nachten) en die dan rustig zegt: kom over drie weken maar even langs dan kijk ik er even naar. Daar hebben we dus niet op gewacht en er is met spoed elders een nieuwe gemaakt! Onze buddy zorgt ervoor dat vaderlief zijn stress bij hem kwijt kan in een lekkere stoeipartij wat weer ten goede komt aan het hele gezin. Dochterlief durft zelfs eventjes alleen thuis te zijn, maar alleen als de buddyhond er is en als kers op de taart ruimt onze buddyhond ook nog alle kruimels en andere rommel van de vloer op, haha. Best vies eigenlijk, hmm... Zeker wel, meerdere… Fijn! Zeg eens, hoe ga jij om met teleurstellingen? s X Thnx Lex, ik ga eens kijken wie mij kan helpen. En die lunchafspraak staat! En dan heb ik het nog niet over het me af en toe overvallende gevoel van ‘is dit het’… Mijn leven in het teken van Rik, zelfs als hij er niet bij is, ben ik voor hem bezig. Afspraken, gesprekken met therapeuten en artsen, evaluatie school, verslagen lezen, nieuwe en vervangende hulpmiddelen regelen, pgb-ers urenverantwoording, voeding bestellen, medicijnen, spalken, luiers (oh nee, dat heet tegenwoordig inco’s, baby’s hebben luiers, haha) enzovoorts. En dan ben ik soms teleurgesteld. Is dat gek? 89 (P)APPTALK