VeineMAGAZINE 24

COLUMN 13 S A N D R A T I T U L A E R - k i n d e r r e v a l i d a t i e a r t s SLAAPPERIKELEN Het belang van slapen kennen we allemaal. Maar eerlijk is eerlijk: op het lijstje van vragen die ik ouders tijdens een consult stel, staat de vraag ‘hoe slaapt uw kind’ niet bovenaan. In ons revalidatiecentrum is er een team van collega’s dat kennis heeft verzameld en ouders helpt als problemen zijn. Het lastige is dat ik bij een gewone controle al zoveel zaken moet checken en dan komen er vaak andere zaken die, ook door ouders, als meer belangrijk worden gezien. Ik stel de vraag uiteindelijk vaak wel omdat ik ook graag wil weten hoe een kind ligt in bed. Dan komt vanzelf aan de orde of kinderen vaak wakker worden en/of ze slecht in slaap vallen. Soms sluipen er van die patronen in. Vaak als een kind heel ziek is geweest moeten ouders vaak checken of het goed ging. Sommige ouders moeten altijd naast hun kind gaan slapen of ernaast gaan zitten, anders valt een kind niet in slaap. En bij weer anderen ligt een kind altijd tussenin. Vaak komt bij de aanpassingen aan een huis en de vraag welk bed ze nodig hebben aan het licht dat een kind al die tijd nog op de kamer van papa en mama slaapt. En wat is normaal. Soms vinden zowel ouders als kind het prima. We gaan er nu even vanuit dat het goed is als een kind een eigen plek heeft en leert om alleen te zijn. Maar juist doordat kinderen met een beperking deze ‘voorrechten’ hadden in tijden dat het nodig was, is het lastig om deze weer af te leren. Andersom vinden ouders de afstand zelf ook eng. Horen ze het wel als er iets gebeurt? Bij dergelijke angst kunnen cameraatjes, babyfoons en andere domotica helpen. Het gekke is dat ouders het vaak helemaal niet erg vinden dat ze elke avond een uur mee naar bed moeten om hun kind in slaap te krijgen. Als ik er dan op doorvraag, blijkt dat ze daar al volledig aan gewend zijn. Pas bij een tweede of derde vraag kom je erachter dat ouders het slapen van hun kind weliswaar geen probleem vinden, maar dat het toch wel degelijk anders is dan wenselijk. Zowel ouders als kind doen dat onbewust, maar het heeft wel een wisselwerking. Het vervelende is wel dat kinderen niet fit zijn, zich nog moeilijker ontwikkelen en dat ouders de energie niet hebben om er extra aandacht aan te geven. Doordat we nu een slaapteam hebben, kijken vanuit allerlei disciplines mensen mee, van psycholoog tot ergotherapeut. Het is opvallend hoe ouders er soms zo’n circus van moeten maken om het naar bed gaan voor elkaar te krijgen. Er is dan vaak sprake van verkeerd aangeleerd gedrag, iets dat er bij kinderen met een beperking nog sneller insluipt dan bij andere kinderen. Vaak zijn er daarnaast ook nog ‘echte’ fysieke redenen die het slapen verstoren zoals epilepsie, reflux, vergroeiingen enzovoort. Ook komt er nog bij dat veel ouders van kinderen die in een bedsysteem liggen hun kind halverwege de nacht moeten draaien. De problemen rondom slapen stapelen zich op. Voor ouders is het ook goed om een keer een stapje terug te doen en van een afstandje te kijken hoe je de zaken kunt veranderen. Een kind even een paar nachtjes uit logeren zodat je als ouders de batterij op kunt laden en klaar bent om er wat aan te doen. En daar kunnen we bij helpen. Ik nodig ouders uit om het onderwerp aan te snijden, of bij de revalidatiearts, bij de kinderarts of de neuroloog. We kunnen met ons team vaak al snel meedenken en meestal lukt het heel goed om het slapen te verbeteren!  •