VeineMAGAZINE 24

39 COLUMN C H R I S - m o e d e r Samen met de jongste, die in groep acht zit, ben ik op weg naar school voor het adviesgesprek. Ja, kleine meisjes worden groot! Onderweg bedenk ik mij dat ik dit soort gesprekken voor de middelste nooit heb gehad. Hoewel misschien toch wel. Ik denk aan het gesprek met die eerste arts die ons zeventien jaar geleden vertelde dat ze erg beperkt was en dat ze nooit iets zou kunnen. Dat we beter een fijn huis voor haar konden zoeken, zodat we zelf verder konden met ons leven. Gelukkig hebben we ons van dat ‘adviesgesprek’ nooit iets aangetrokken. We vonden dat iedereen maximale kansen verdiende. Honderden therapie-uren verder kan ze praten, heeft ze humor, leest ze haar eerste woordjes en kan ze zelfs een beetje spellen. Ik ben blij dat we onze eigen weg hebben bewandeld, mijmer ik. Op school aangekomen nemen we plaats op ‘coronaproof’ afstand van het tribunaal van twee juffen. Na wat gebabbel wordt het serieus en leggen de dames uit dat het advies gebaseerd wordt op de citotoetsen midden-zes en midden- zeven. Midden-zes? Toen was ze nog een kleuter! Anders dan mijn oudste is de jongste nooit erg serieus geweest. Met tientallen hobby’s, veel vriendinnetjes en weinig concentratie was de belangstelling voor TikTok vele malen groter dan voor school. Toen ze een matige uitslag had voor de citotoets halverwege groep zeven besloot ik dat het tijd was voor een goed gesprek. Ik vertelde haar dat als ze architect wilde worden (haar wens) dat ze toch echt wat beter haar best moest gaan doen. Een dag later wilde ze een ‘plan de campagne’, want ze wilde toch echt naar de havo. We regelden een uurtje per week bijles, haar grote zus hielp met rekenen en ik nam de werkwoordspelling voor mijn rekening. Aan het eind van groep zeven had ze haar cito al veel beter gemaakt. Jammer, want die telt niet mee. In groep acht zet de trend door en gaat het zichtbaar beter. Helaas geen citotoetsen door corona, waardoor ze niet kan laten zien wat haar vooruitgang is. Tegenover mij hoor ik het verlossende woord: “We willen je een havo-advies geven.” Pfff, fijn dacht ik. Ik vind haar ook echt een havo- kind. Maar tot mijn grote verbazing hoor ik naast mij zeggen: “Nou juf, ik zou dan liever naar de havo- vwo brugklas gaan. Op de middelbare is alles anders en nu ik veel beter mijn best doe, lukt het mij misschien ook nog wel om vwo te doen. Ik heb dan twee jaar de tijd om dat te proberen en als het niet lukt, blijf ik gewoon op de havo.” Nou, daar viel geen speld tussen te krijgen! Maar het tribunaal schudde nee, dat advies konden ze niet onderbouwen. Als ik hen erop wijs dat bij gebrek aan cijfers dit jaar toch alles in het teken van kansrijk adviseren zou staan, blijft de pabo-trut nee schudden. Ik richt mij tot die kleine en zeg stoer: “Nou, dan leggen we dit advies naast ons neer en we schrijven je gewoon in voor een havo-vwo brugklas. Als jij dat wil proberen, dan mag dat natuurlijk.” De dames tegenover ons wijzen erop dat het zo niet werkt, hun advies is bindend, de school zal haar nooit aannemen. Eenmaal buiten barst die kleine in tranen uit. Ze is een echte dramaqueen en roept woedend dat ze haar toekomst verzieken. Dat lijkt mij wat overdreven, maar naar huis lopend bedenk ik wel dat het nu na zeventien jaar vechten voor maximale kansen voor de middelste, het de hoogste tijd is om mij voor de jongste ook sterk te maken. ‘Een kansrijk advies’, wat een gelul!  • KANSRIJK ADVIES