VeineMAGAZINE 24

79 COLUMN N I C O L E K I E N - a d v o c a a t GEZONDHEIDSZORG IN DE WERELD Nicole Kien is één van de topadvocaten in de gezondheidszorg en staat aan de basis van de succesvolle ontwikkeling van LS&H Lawyers. Meer informatie: www.lshlawyers.nl In de afgelopen weken heb ik mij mogen verdiepen in de wondere wereld van de ‘Global Health’, zoals dat heet. De opleiding die ik volg, leert je hoe gezondheidszorg over de hele wereld wel of niet beschikbaar, georganiseerd en/of betaalbaar is of wordt gemaakt. Nu is de betaalbaarheid van de gezondheidszorg ook in Nederland een onderwerp dat heel veel aandacht krijgt. In mijn praktijk moet ik er heel veel discussie over voeren, vooral ook in het kader van de vraag of een behandeling wel of niet vergoed moet worden. Maar als ik nu, zo week na week, leer hoe het met de gezondheidszorg in de meeste andere landen in de wereld is gesteld, moet ik eerlijk bekennen dat ik mij soms een beetje schaam. En dan niet eens omdat wij het hier zo veel beter hebben. Maar vooral omdat we kennelijk nog steeds niet goed weten hoe we andere mensen die het veel slechter hebben dan wij, echt kunnen helpen. Eén van de voorbeelden waar ik maar niet over uitgedacht raak, is hoe de gezondheidszorg geregeld is in het land Tadzjikistan. Daar werd in een bepaalde regio, na het zich terugtrekken van de Sovjet-Unie uit dat land in de jaren tachtig, vastgesteld dat er veel kindersterkte voorkwam, de levensverwachting erg laag was, veel gemakkelijk te behandelen aandoeningen tot sterfte leidden en mensen zo arm waren dat ze ook geen goede voeding of huisvesting hadden. Hulpfondsen hebben zich over dit land bekommerd. Gedacht werd dat door het invoeren van vrije marktwerking en de privatisering van alle zorginstellingen dit zou leiden tot zowel meer democratie als meer betaalbare zorg. De gedachte was dan ook dat de inwoners een beetje aan deze zorg zouden moeten meebetalen. Onderzoek liet zien dat de mensen in deze regio er absoluut van overtuigd waren dat je voor geleverde zorgdiensten ook moet betalen. ‘Neoliberalisme’ noemen we dit. Toen alles in opzet geregeld was, bleek dat de inwoners van deze regio weliswaar wel vónden dat ze moesten meebetalen aan de zorg, maar hier helaas geen geld voor hadden. Vrijwel direct na de invoering van het nieuwe systeem als in de jaren erna bleek dat kindersterfte verder was toegenomen, de bevolking vaker leed aan ziektes en nog armer was geworden omdat een groter deel van de toch al uiterst geringe inkomsten nu aan de geprivatiseerde zorg moest worden besteed. Van mij mogen ze het noemen zoals ze willen, maar ik ben toch blij dat de marktwerking die wij in Nederland hebben in de zorg zodanig gereguleerd is dat we dit soort nare effecten niet op dezelfde wijze als in Tadzjikistan ondergaan. Bij ons is dat toch vrij aardig geregeld. Het zet me evenwel aan het denken.  •