VeineMAGAZINE 25

COLUMN 47 CHRIS - moeder Met één hand eten In de vakantie zie je bij kinderen altijd een sprongetje in de ontwikkeling. Ik heb weleens gelezen dat rust en ontspanning ervoor zorgen dat kinderen fysiek en/ of mentaal groeien. Ik zie dat bij mijn kinderen ook altijd. Letterlijk komt er bij de jongste elk jaar een centimeter bij. Ook bij onze meervoudig gehandicapte dochter zie ik die stappen of beter gezegd stapjes. Soms ook omdat we therapie met haar doen of omdat dankzij de tijd die we hebben we een ‘boost aan stimuleren’ meegeven. Zoals die keer dat ze op haar negende leerde drinken. Tijdens de vakantie gooiden we de babyfles weg die we vervingen voor een beker. Of die vakantie naar Italië toen ze drie was. Nog nooit had ze iets beetgepakt, maar na twee weken intensieve borsteltherapie hield ze op de terugweg urenlang een leeg colaflesje vast. De ontwikkeling blijft, de stapjes worden nu ze zeventien is wel wat kleiner. Deze vakantie hoorden we met name mooiere zinnen, goed gebruik van woorden. Als ze tijdens een etentje in Frankrijk één van de laatste avonden roept: “Mevrouw, mag ik even de rekening”, kijken we elkaar allemaal stomverbaasd aan. Dat woord hadden we nog nooit eerder gehoord. Niet alleen de kinderen leren tijdens de vakantie. Als je met vier kinderen en een hond naar Frankrijk en Italië gaat, kan het niet anders dan dat je wat uitdagingen moet overwinnen. We vinden het leuk om elk jaar een andere plek te bezoeken, maar dat maakt ook dat je niet alles kunt voorbereiden. Dit jaar verliep de te laat ingezette zoektocht naar een geschikt huis niet erg goed. Als we iets op de begane grond vonden, mocht de hond niet mee of was het zwembad niet bereikbaar met een rolstoel. Enkele weken voor vertrek besloten we twee huisjes naast elkaar te huren om zo een combinatie van ons eisenpakket toch ingevuld te krijgen. Voor de resterende dagen kozen we een prachtig hotel in een oude villa vlakbij Lucca. Bij aankomst dacht ik al meteen ‘veel te chic voor ons’. Het zachte praten van alle lunchende gasten werd meteen overstemd door het enthousiaste geschreeuw van onze dochter. Met haar handen slaand op de metalen tafeltjes was de klassieke achtergrondmuziek onhoorbaar. En als je dan op de tweede etage slaapt en de lift blijkt te klein voor een rolstoel, dan ontstaan er onverwacht nieuwe uitdagingen ;-). Maar al met al was het een topvakantie waarbij mijn man en ik vooral hebben geleerd om met één hand te eten. Onze dochter heeft er inmiddels een sport van gemaakt dat elk glas, bord of iets anders op tafel op de grond gegooid moet worden. Waarbij de hond meestal de inhoud over zich heen krijgt en de andere kinderen zich schamen. Omdat haar armen steeds langer worden, was uit eten gaan deze reis echt een uitdaging. Voor de maaltijd maakten wij een afspraak wie ‘chef orde’ was van links of van rechts en zo konden we zelf met de andere hand genieten van de heerlijkste Italiaanse maaltijden. Als er dan toch iets fout ging, konden we elkaar boos aankijken en zeggen: “Jij was van links!”  •