VeineMAGAZINE 25

50 VEINE Camiel: “Ik bel mijn broer al jarenlang iedere dag stipt op tijd. Het lukt mij misschien één keer per jaar niet. Zelfs toen ik twee jaar geleden in Colombia was, belde ik hem iedere dag. Ik zet gewoon een wekker zodat ik het niet vergeet. Ik vertel hem ook wat ik meemaak. Hij wil altijd weten wat ik eet. Hij vraagt net als een driejarige steeds maar door. Wat dan en waarom. Hij wil ook vaak weten of ik nog aan het stripboek heb gewerkt.” Camiel heeft ook echt wel lol met zijn broer: “Hij is regelmatig best wel brutaal. Dat durft hij vooral als hij mij aan de telefoon heeft. Dan noemt hij mij vaak een eikel. En zodra ik hem dan weer zie, en ik vraag hem, hoe noemde je mij laatst aan de telefoon? Dan antwoordt hij steevast; ‘lief’. Hij moet daar zelf dan ook om lachen.” Het eerste boek was eigenlijk een afstudeerproject, maar door de vele enthousiaste reactie op zijn facebookpagina (2.000 trouwe fans) heeft Camiel besloten een tweede boek te schrijven. Camiel: “Mijn beroep is grafisch ontwerper, maar het maken van het stripboek voelt heel persoonlijk, ik zie het niet als werk. Er is veel belangstelling vanuit de zorg, maar het moet eigenlijk ook een open gesprek zijn met mensen die geen ervaring hebben met een familielid met een beperking. Mijn broer is niet zielig, hij is dolgelukkig. Ik wil laten zien dat hij ondanks alles wat hij heeft meegemaakt, een blij persoon is en dat hij altijd enthousiast blijft. Hij kan genieten van de kleine dingen. Als ik hem zeg dat hij twee dikke duimen heeft verdiend, is hij hartstikke blij. Daar kunnen wij met elkaar nog een hoop van leren.” HET WAS NOOIT VERVELEND OM OP TE GROEIEN MET JORDY Camiel: “Ik heb maar één broer, hij is drie jaar ouder dan ik. Jordy heeft ernstig meervoudige beperkingen, maar hij kan goed praten. Hij is een heel vrolijke kerel, een enthousiasteling en gezelligheidsdier. Ik heb het nooit lastig gevonden om een broer met een beperking te hebben. In mijn jeugd was Jordy echt een onderdeel van mijn leven, mijn vrienden kenden hem en mensen om mij heen wisten van zijn beperkingen. Hij zat er gewoon altijd gezellig bij. Er was een goed evenwicht, hij kreeg veel aandacht en had dat ook nodig, maar ik ging bijvoorbeeld wel alleen met mijn ouders op vakantie.” “Het is nu bijna zeven jaar geleden dat we onze vader verloren, sindsdien word ik door mijn moeder wel meer betrokken bij de keuzes die er voor Jordy gemaakt moeten worden over de zorg voor hem op de boerderij waar hij woont. Of als hij naar het ziekenhuis moet. Daar ga je dan over meebeslissen.”  • MOOI MENS