VeineMAGAZINE 26

COLUMN 43 CHRIS - moeder Even slikken... “Time flies”, denk ik vaak. Over een paar weken is het alweer kerst terwijl de kerst van vorig jaar nog zo dichtbij voelt. De jaren tikken weg en lijken in de tweede helft van mijn leven een stuk sneller te gaan dan in de eerste helft. En dat het hard gaat, voel ik ook met de kinderen. Van dat eerste moment dat je ze in je armen kreeg en hetgeen ze nu zijn, wow, waar blijft de tijd. Je staat er misschien wel te weinig bij stil hoe snel ze groter worden. Toen de oudste twee jaar geleden achttien werd, stond dat in het teken van een ‘groter dan andere jaren’- feest, rijlessen en eindelijk dat wijntje wat ze vanaf nu zelf kon bestellen in een kroeg. Zij genoot. Als moeder genoot ik volop mee. Vorige maand werd ook onze tweede dochter achttien. Ik probeerde mij net zo feestelijk te voelen, maar eerlijk gezegd had ik vooral het gevoel van ‘even slikken’. Op zo’n dag gaan je gedachten ook terug. Haar geboorte waarbij van alles misging. Mijn moeder die destijds nog leefde en mijn steun en toeverlaat was. De verontruste verpleegkundige. De eerste weken waarin we nog niet wisten hoe anders de rest van ons leven eruit zou zien. Onderzoek na onderzoek. Het gesprek dat we na zes weken met onze kinderarts voerden die ons vertelde dat we een ernstig meervoudig gehandicapte dochter hadden. Het negatieve antwoord op alle vragen die ik stelde in de zin van ‘kan ze later…’. En alle verdriet in de periode daarna. De woorden van de arts van destijds: “U moet erop rekenen dat uw dochter nooit volwassen zal worden”, dreunen de hele dag door mijn hoofd. Wat betekent het dat we dat punt hebben bereikt? Ik denk aan de steeds zwaarder wordende zorg, aan de aangevraagde uitkering en aan een volwassene nog steeds in een luier. Pas aan het eind van de dag lukt het mij om mijzelf te vermannen. Mijn volwassen kind is natuurlijk niet ineens anders. De dag voor haar verjaardag had ik volop genoten van alle praatjes die ze tegenwoordig heeft. Van het etentje met de familie waarbij ze spontaan in het restaurant begon te schreeuwen ‘wijnen, wijnen, wijnen’ toen de ober kwam. En haar antwoord toen deze ober uiteindelijk vroeg wat ze wilde drinken: “Water!” Een dochter van achttien met beperking (grappig dat we dat achttien jaar geleden gehandicapt noemden) betekent natuurlijk niks. Haar leven is daarmee echt niet ineens veranderd en dat van ons uiteraard ook niet. We gaan gewoon weer verder waar we zijn geëindigd toen ze zeventien jaar en driehonderdvierenzestig dagen oud was!  •