VeineMAGAZINE 27

• 51 COLUMN NICOLE KIEN - advocaat Nicole Kien is één van de topadvocaten in de gezondheidszorg en staat aan de basis van de succesvolle ontwikkeling van LS&H Lawyers. Meer informatie: www.lshlawyers.nl Niet met minder genoegen nemen! Zoals u inmiddels waarschijnlijk wel weet, mag ik mij gelukkig prijzen met een heel drukke praktijk in het gezondheidsrecht. In die praktijk komen allerlei soorten cliënten voorbij, met heel uiteenlopende zaken. Een van die cliënten is een mevrouw die een aandoening heeft en die als gevolg daarvan diverse ledematen moet missen en steeds meer functies in haar lichaam kwijtraakt. Zij woont nog geheel zelfstandig, maar heeft een pgb voor verschillende vormen van zorg en daarnaast zogeheten ADL-ondersteuning (ADL staat voor algemene dagelijkse levensverrichtingen). Hoewel de vooruitzichten voor deze cliënt niet heel positief zijn, is zij dat zelf wel. Ze ziet altijd overal de humor van in. Dat is op zich al bewonderenswaardig en daarmee dwingt ze bij mij in ieder geval veel respect af. Uitdagingen gaat zij gretig en hartstochtelijk te lijf. En dat doet zij inmiddels al jarenlang met de organisatie die haar ADL-zorg levert. Met de mensen die de ADL-hulp leveren is zij eigenlijk steevast heel blij. Daar heeft ze een heel fijne verstandhouding mee. Ze regelt verrassinkjes voor hen en versiert de kamer van de ADL-hulpverleners met de kerst. U ziet het plaatje wel voor u. De organisatie die die hulp moet organiseren lijkt echter vaak niet te begrijpen wat de consequenties zijn voor mensen zoals mijn cliënt, als zij kleine wijzigingen in de organisatie van de hulpverlening doorvoeren. Doordat mijn cliënt wat ledematen mist en de resterende ledematen vergroeien is haar fijne motoriek niet geschikt voor alle klusjes die voorkomen bij het bereiden van het eigen eten. Zij kan daar doorgaans wat hulp voor inroepen van de ADL-ers. Van het een op het andere moment wordt dan besloten dat die vorm van hulp wordt beperkt, wat op zich al problemen in het dagelijks leven oplevert. Wat nog vervelender is, is dat daarover niets wordt gecommuniceerd, waardoor mijn cliënt voor een voldongen feit staat en er volkomen door overvallen wordt. En zo gaat het met grote regelmaat met soortgelijke wijzigingen. Voor mijn cliënt is dat een constante bron van ergernis; al die wijzigingen zijn een continue inbreuk op haar mogelijkheden om zelfstandig te wonen. Het management van de organisatie lijkt maar niet te begrijpen hoeveel klein, maar opeenstapelend leed wordt veroorzaakt met die aanpassingen en hoe hulpeloos, onbetekenend en onmachtig ze mijn cliënt zich daarmee laten voelen. Met veel overleg, communicatie en soms een klacht probeert mijn cliënt wijziging in die continue stroom van ondoordachte aanpassingen in het beleid te brengen. Zij gaat daarin onvermoeibaar door. Ik vind het als advocaat soms (plaatsvervangend) beschamend dat het wel ver gaat dat zij voor deze correcties heel veel energie moet investeren en ook onnodig veel juridische hulp moet inschakelen. Desalniettemin is mijn cliënt ervan overtuigd dat zij deze stappen moet zetten; ze zal zich nooit bij de situatie neerleggen als die in redelijkheid anders zou moeten kunnen. Ze zal nooit met minder genoegen nemen. Wat een inspiratie!   •