VeineMAGAZINE 28

COLUMN 49 Doeltreffend Helpt te voldoen aan de voedings- en vochtbehoefte van jonge kinderen vanaf 6 maanden met dysfagie of reflux. Neutrale smaak Behoud van de natuurlijke smaak van vloeistoffen en helpt bij kinderen met slik- of refluxproblemen voor een aangenamere ervaring van voeden. Eenvoudig in gebruik Makkelijk klaar te maken in een grote variatie van dranken Werkzaam Bereikt IDDSI verdikkingsniveaus 1 t/m 4 om veilig te kunnen slikken Voeding voor medisch gebruik. Alleen gebruiken onder medisch toezicht. •  Nestlé Health Science Birminghamstraat 221 1070 Brussel Tel. : 02 529 52 30 www.NestleHealthScience.be NL Nestlé Health Science Hoevestein 36G 4903 SC Oosterhout Tel. : 020 5699588 www.NestleHealthScience.nl CHRIS - moeder Regels van staren… Op reis gaan met het gezin lijkt ieder jaar een beetje zwaarder. Letterlijk komen er telkens wat kilo’s bij en wordt het tillen en sjouwen met onze middelste meer uitdaging. Gecombineerd met steeds meer kracht en een eigen wil die zij natuurlijk ook ontwikkelt, maakte het de vakantiecocktail compleet. We begonnen met vliegen. Manlief had plekjes voorin het vliegtuig geregeld, comfortabel met net iets meer beenruimte. Belangrijk omdat we dan niet te ver het vliegtuig in hoeven sjouwen en omdat er geen passagier voor ons zit die de hele reis last heeft van bonken op de vliegtuigstoel en aan haren getrokken worden. Enfin, goed geregeld dachten we, maar dat bleek een utopie. Met een vliegtuig in onderhoud besloot TUI in plaats van de fijne Dreamliner een oud bakbeest van een Spaanse maatschappij in te zetten en zo belandden we op de vijfde rij, in plaats van op de eerste. Natuurlijk hadden we de stewardess uitgelegd dat dit ondoenlijk is en dat we van tevoren goede afspraken hadden gemaakt. Zij zou wel even praten met de mensen die wel op de eerste rij zaten. Maar nadat ze zich omdraaiden, ons aankeken (het voelde als een soort vleeskeuring) en nog eens verder spraken met de stewardess, was het antwoord ‘nee’. En zo begon de vakantie met een reis waarin we ruim negen uur de handen van ons kind vast moesten houden om problemen te voorkomen. “Gek”, dacht ik. “Toen ze kleiner was, stonden mensen wel op.” Het leek wel of de schattigheid van een achttienjarige eraf is en mensen harder oordelen. Datzelfde merkte ik in de weken erna op het strand. Meer dan anders werden we aangestaard en stootten mensen elkaar even aan. In de achttien jaar dat ik dit inmiddels meemaak, heb ik allang geleerd mij daar niks van aan te trekken. Het viel mij op, maar deed me niets. Anders is het dan toch weer voor de zussen. En hoe mooi is het dat ik vanaf mijn bedje hun gesprekje kon meeluisteren. Over kinderen die staren, over volwassenen die staren. Al snel merkte ik dat er onderscheid gemaakt wordt. Kinderen die kijken en vragen stellen; dat mag. Bij lang kijken vonden onze meiden wel dat een vader of moeder zou moeten ingrijpen. Toen een meisje met grote ogen keek en haar moeder haar een hand gaf en zei: “Kom je met mama mee?”, keurden de dames dit goed. Die moeder snapte het! Maar voor een andere moeder die zelf al zo’n vijf minuten haar ogen niet van ons af kon houden, hadden ze geen goed woord over. Even kijken was prima, maar blijven staren is onbeschoft. Wie te lang staarde, kreeg van de zussen een ‘stare-back’. De aangestaarde dame voelde zich erg ongemakkelijk, maar de verklaring ‘zo voelt mijn zusje zich ook’, deed mij wel glimlachen.  • 48 VEINE ADVERTENTIE