VeineMAGAZINE 28

Ik ook! Laten we dansen, ook al is het in de regen, het komt goed! Precies, en dooooor!! Lex, operatie ‘plaatsing PEG-sonde bij Rik’ is geslaagd, en doooor! Pfffff, ‘t is wat, nu word ik ook depri. p That’s life! Maar inderdaad, het houdt voor ons ‘ouders/verzorgers van’ nooit op. Ja, ik herken het zeker. De kunst is hiermee om te leren gaan en een manier zoeken om te accepteren wat er is. Het blijft lastig. Lies, dat is mooi! Het mag ook wel eens meezitten, toch? De agenda loopt vol met ziekenhuisafspraken en de spalken zijn alweer te klein. De schoenen zullen zo ook wel weer komen en de zitorthese. De statafel moet méér gebruikt worden (aargh) en vanaf heden iedere avond peppen en vernevelen zodat Rik minder slijm ophoest in de nacht. En oh ja, het slaapprobleem moet nog wel opgelost worden en ook nog even een logeerbudget aanvragen! De ergo mailen dat de tilsling te klein wordt en ach, dan komen ze gelijk even de tillift nakijken. Afspraak check. De telefoon gaat: of Rik mee wil doen aan een leuk project, hij is zo geschikt voor ‘de job’. En dat moet nog iets leuks zijn… Tja, ik had toch nog niks te doen. s Heb je net het ene achter de rug, ga je weer door met het andere, uitzichtloos lijkt het soms. En dan maar hopen dat er niemand ziek wordt en/of erger. De toekomst, schuldgevoel naar je kind(eren) en ga zo maar door. Hoe lang houden ouders dit vol? Zeker, maar heb jij dat nou ook, dat het je ineens allemaal aanvliegt? Het – houdt – nooit – op… Haha, en dat wil ik nu juist niet! Ik wil ‘gewoon’ weer lekker leven! Werken, een feestje, verjaardag, uiteten, naar een festival én slapen! Thnx mop! Bij jou kan ik altijd even lekker klagen en daarna weer relativeren. Zoals dochterlief zojuist zei: “Mam, maar wij hebben in ieder geval een dak boven ons hoofd!” en ze heeft gelijk. Niet klagen, maar dragen! LIES & LEX! Twee moeders met allebei een beperkt kind. Zij delen wat simpele gedachten via de Whatsapp, maar wel met een knipoog s 89 (P)APPTALK 88 VEINE (P)APPTALK