VeineMAGAZINE 29

CARTOON/ILLUSTRATIE: PETER HOEK COLUMN EVA KOPPIUS - (kinder)ergotherapeut Eva heeft een eigen praktijk in Zwartewaal en Brielle. Zij helpt en adviseert kinderen tussen vier en twintig jaar op kinderdagcentra, scholen en/of bij ouders thuis in Zwartewaal, Brielle en verre omgeving. Begrijpen Dit nummer gaat onder andere over gesproken taal begrijpen. Als dochter van een logopedist kwam ik al vroeg in aanraking met taal en communicatie. Taal had en heeft nog altijd mijn interesse. Als ouder of zorgmedewerker rondom een kind met meervoudige beperkingen doe je uiteraard je uiterste best om hem of haar te begrijpen, vaak via non-verbale signalen. In hoeverre begrijpt het kind mijn woorden? We gebruiken gebaren en ondersteunende symbolen, maar toch blijft het altijd een grijs gebied wat er nou werkelijk begrepen wordt. Ik sta regelmatig perplex van wat de kinderen in mijn praktijk begrijpen. Dankzij de Tobii krijg ik nu te horen hoe zij denken en wat zij voelen. Een mooi voorbeeld is Niek. Tijdens het begin van de covidperiode heerste er angst onder ons allen. Ik vroeg aan Niek wat hij met mij wilde doen. Hij zocht in de Tobi en zei: “Zwemmen.” De groepsleidster legde hem uit dat dat helaas niet mocht vanwege corona omdat we niet wilden dat hij ziek zou worden. Het was een lang verhaal richting Niek, zonder modulatie of iets. Het bleef even stil en toen hoorde ik hem zeggen: “Niek dokter zwemmen ja?” Wat wij hardop vertaalden als: “Je wilt aan de dokter vragen of je mag zwemmen?” Een grote glimlach was zijn antwoord. Waarmee ik dus wil zeggen dat ik na meer dan twintig jaar ervaring met deze doelgroep me nog steeds blijf verbazen over dingen die een kind wel begrijpt en soms totaal niet lijkt te begrijpen. Deze column schrijf ik met nog een flinke jetlag in mijn lijf. Deze zomer was ik op reis in Amerika om familie en vrienden te ontmoeten. Het is een onvergetelijke reis geworden waarbij ik jullie wil vertellen over een voorval. Ik kocht een rugzak voor mijn zoon en er werd mij tijdens het afrekenen gevraagd welk beroep ik had. Ik vond dat een beetje vreemd, maar vriendelijk als ik ben, gaf ik als antwoord dat ik niet in de military werkzaam was en nee, ook niet als teacher. Maar toen kwam de vraag: “Bent u een healthworker?” “Ja!”, zei ik vol trots. “Nou, dat is dan leuk want dan mag ik u korting geven aangezien wij onze helden waarderen”, zei de medewerker. Toen ik uitlegde dat ik dat zeer waardeerde maar uit Europa kwam, verzekerde hij me dat dat niks uitmaakt. Heroes zijn heroes. Wauw, wat voelde ik me gewaardeerd. Kabinet Rutte, trek hier lering uit, want alleen applaudisseren geeft toch niet hetzelfde gevoel kan ik je verzekeren! • 80 VEINE CARTOON 81