VeineMAGAZINE 29

LIES & LEX! Twee moeders met allebei een beperkt kind. Zij delen wat simpele gedachten via de Whatsapp, maar wel met een knipoog s Ze heeft gelijk! Mijn gevoel zegt dat het goedkomt. a X Lex, waarom altijd weer dat gevoel?! Ha nee, dat heb ik nooit gehad, helaas, maar wel altijd SCHULDgevoel! Ik ga het je proberen uit te leggen, je kent me, ingewikkeld! Het is eindelijk gelukt, Rik gaat logeren! Ja hè, nou, dan denk ik dat ik maar eens op zoek ga naar een goede schaar! Ik denk het ook wel, X retour! s laterrrr Ik snap je, en de toverwoorden zijn alweer: loslaten en accepteren. Het is zoals het is. Yup, kom maar op! Echt?! Cool! Dat is mooi, even ademhalen af en toe. Ok, ik luister… Ha Lies, gevoel voor wat, voor mode? s Dat we hem ‘wegsturen’ (terwijl hij zelf graag wil hoor), dat we het thuis niet volhouden (zwak), dat wij wél een logeerplek gevonden hebben en anderen nog steeds niet. Je schaamt je bijna dat het is gelukt om een plekje te vinden. Oké, ‘t is wel anderhalf uur rijden (en terug ook anderhalf uur), maar dat hebben wij er I know. Maar dat gevoel. De eigenaresse van het logeerhuis zei: “Het wordt tijd dat je de navelstreng doorknipt. Jullie hebben ook tijd voor jezelf en de rest van het gezin nodig om het vol te houden.” 84 VEINE (P)APPTALK 85 (P)APPTALK