VeineMAGAZINE 31

27 COLUMN LYZETTE HAVINGA - Psycholoog Eigenwijze ouder “Uw kind zal nooit kunnen praten”, zei de arts. In de ruim drie jaar dat ik binnen de gehandicaptenzorg werk, heb ik al zeker vijf moeders horen vertellen over dit soort uitspraken over hun kind. Maar hun kind ging uiteindelijk wél praten. Of lopen, lezen, zien, enzovoort. Deze moeders vertelden over hoe ze hun eigen intuïtie hebben gevolgd en verder hebben gezocht naar manieren om hun kind te helpen om zich te ontwikkelen. Ontwikkelen met onbegrensde mogelijkheden. Met een intuïtie die gedreven wordt door de oerkracht die je als moeder hebt en onbegrensd in kunt zetten voor je eigen kind. Mooie verhalen, want ze bewijzen dat het geloof dat deze moeders (én vaders) hebben in de mogelijkheden van hun kind heel sterk is. Als je er maar op vertrouwt, op dat wat je eigen hart je ingeeft. Maar het zijn ook schrijnende verhalen, want ze maken ons ervan bewust dat er ook nog zoveel mogelijkheden blijven liggen. Omdat er ergens, door iemand waarvan we denken dat hij of zij de wijsheid heeft, een zaadje in ons brein is geplant. En daarmee worden we onbewust beïnvloed. Dat varieert van klein tot groot. Iets ogenschijnlijk onschuldigs als ‘je bent ook zo onhandig’ is maar het topje van de ijsberg. De ijsberg onder water is de onzekere persoonlijkheid die wordt gecreëerd. Zeggen dat iemand nooit zal kunnen praten kan resulteren in een deur die altijd dicht zal blijven. De deur van de mogelijkheid om wél te kunnen praten. Woorden hebben kracht. Het is gezond om je eigen horizon te verleggen. De zon zal je nooit aan kunnen raken, maar je blijft wel langer in het zonlicht lopen. En je groeit. Laat de ander dat ook doen, door verder te kijken. Een duidelijker en eenvoudiger advies aan ouders kan ik niet geven dan dat wat een (eigenwijze) moeder mij laatst gaf: "Wees altijd de eigenwijze ouder, geloof in je kind, blijf proberen. Nooit opgeven!" •