VeineMAGAZINE 31

COLUMN 51 CHRIS - moeder Dan staat de wereld even stil... Dat de dood bij het leven hoort, leerde ik al veel te vroeg. Als je ouders niet oud worden dan word je op jonge leeftijd al geconfronteerd met wat ik toen dacht ‘het grootste verdriet’ dat je mee kan maken. Toen mijn vader stierf, werd voor mij als echt papa’s kindje het fundament van zorgeloos geluk in één klap weggeslagen. Het kostte me jaren om weer ongegeneerd gelukkig te zijn. Toen mijn moeder overleed, was de pijn veel minder heftig. De gedachte dat ze bij mijn vader was, zorgde ervoor dat we minder verdrietig waren.. Dat de dood ook bij het leven hoort als je net kleine kinderen hebt, was al minder goed te begrijpen. Toen een goede vriendin de strijd tegen de kanker niet won en we met haar kleine jongens een kist aan het beschilderen waren, leefde bij mij vooral het idee van oneerlijkheid. Meer dan ooit besefte ik dat je maar beter kunt genieten van het leven. Je druk maken om de kleine, vaak vooral stomme problemen kun je maar beter overlaten aan anderen. GENIET met hoofdletters, want de dood hoort bij het leven en je weet nooit wanneer het jouw tijd is. Ik kan het. Ik weet inmiddels van mezelf dat ik de ergste dingen die mij zijn overkomen (ik zal jullie de verdere lijst besparen) een plekje heb kunnen geven. Ik kan ondanks alles echt gelukkig zijn. Positief denken, genieten van de kleine dingen en een leven leiden waarin ik dingen doe die ik zinvol vind, lukt hartstikke goed. Voor mij horen daar zoveel mogelijk feestjes, vakanties en andere uitjes bij. Ook voor de kinderen. Samen schrijven we geschiedenis. Omdat het denk ik juist die bijzondere dingen zijn die je later uit je jeugd herinnert. Bedenk maar eens. Als iemand vraagt naar zijn herinneringen van vroeger, krijg je als antwoord vaak ‘de geweldige vakanties met zijn allen op de camping’ of ‘die sinterklaasavonden met surprises en gedichten’. Ik ken niemand die zich herinnert hoe hij ’s avonds op de bank zat of op een doordeweekse dag aan tafel. Kortom, we kunnen maar beter zoveel mogelijk leuke momenten beleven! Toch stond vorige week de wereld stil. Toen een van de jongeren van het kinderdagcentrum overleed kon ik op geen enkele manier meer rijmen dat de dood bij het leven hoort. Alle ouders die een kind met een beperking hebben, weten het. Onze kinderen zijn kwetsbaar. De ouders hadden zelfs nooit verwacht dat hun zoon überhaupt zo lang zou leven. Toch is de klap harder dan hard. Je eigen kind begraven is zo ongelooflijk verdrietig en komt alsnog onverwacht. Ik zie alle andere ouders pijn hebben. Pijn omdat we deze mooie knul nooit meer zullen zien, maar ook pijn omdat we allemaal beseffen dat het ook ons kind had kunnen zijn. De mooi versierde kist met handjes van alle vriendjes en vriendinnetjes zakt langzaam naar beneden. Het moment dat ik besef dat dit niet zo hoort. De dood hoort niet altijd bij het leven. •