VeineMAGAZINE 32

COLUMN 55 100%Plantaardige vezeloplossingen ter ondersteuning van de darmpassage of diarree. Neutraal van smaak en makkelijk toe te voegen aan voedsel of drank. www.optifibre.nl Voeding voor medisch gebruik. - Gebruiken onder medisch toezicht. Nestlé Health Science, Hoevestein 36G, 4903 SC Oosterhout, Tel. : 020 5699588 Optifibre ® , een assortiment van plantaardige dieetvoeding die het darmevenwicht verbetert. CHRIS - moeder Een shitweek en een kutdag... Vroeger hadden we voor het AD een jongen of meisje uit de buurt die ’s ochtends voor half zeven een krantje in de bus deed. Blijkbaar een baantje dat niemand meer wil, want sinds we al verschillende periodes helemaal geen bezorger meer hadden, hebben we nu een jongen die met zijn auto langsrijdt om de krant af te leveren. Soms om negen uur, soms pas rond een uurtje of tien. Toen hij laatst om drie uur ’s middags de krant kwam bezorgen, sprak mijn man hem aan: “Het AD is een ochtendkrant”. Dat had hij beter niet kunnen doen. De wat agressieve bezorger verweerde zich meteen met de woorden: “Bemoei je er niet mee, klootzak”. Overrompeld door het grove verbale geweld besloot mijn man maar tot tien te tellen en niets terug te zeggen. Bizar toch, bespraken we later. Dat taalgebruik! Daarover nadenkend bedacht ik mij dat bij ons thuis het keurige gebruik van de Nederlandse taal soms ook ver te zoeken is. Met een studerende dochter en puber van dertien zijn woorden als kut, shit en fuck zo normaal dat het ons soms niet eens meer opvalt. Als de jongste binnenkomt roept ze ‘ewa’ in plaats van ‘hallo’ en de oudste woont in ‘Roffa’ (Rotterdam). Scheldwoorden en straattaal vormen een vaste basis bij het vertellen van de verhalen aan tafel. Ik heb een shitweek of het was een kutdag. Hoe was de ‘fissa’ (feestje) afgelopen zaterdag? En eerlijk is eerlijk. Als ik mijn glas omgooi aan tafel roep ik ook: “shit!” Hoe anders is het met onze gehandicapte dochter. De eerste woorden sprak ze pas toen ze negen was en in de jaren erna leerden we haar woorden als hallo, dag en dankjewel. Woorden die je net als bij een kleuter aanleert door als ze iets krijgen te zeggen: “Wat zeg je dan?” Al die beleefdheidsvormen zijn er inmiddels goed ingeprent. Als iemand aan de kant gaat of de deur voor ons openhoudt hoor ik luidkeels vanuit de rolstoel: “Dankjewel”. Ik grap er dan ook regelmatig achteraan: “Bij deze is de opvoeding wel goed gelukt!” Maar niet alleen beleefdheid valt op. Ook de positiviteit. Dingen zijn goed, mooi, leuk of zelfs ‘wouw’. Woorden zoals stom, vervelend of lelijk zitten simpelweg niet in haar vocabulaire. En zo komt het voor dat iemand op straat voorbijfietst en zij roept: “Mooie fiets meneer”. Of ze ziet iemand met een boodschappentas en roept “Leuke tas!” Ze praat van alles na en gebruikt een woord als ‘even’ in bijna elke zin. Ik hoor mijzelf dan praten. Zelfs de geluidjes en toonhoogte in de stemmen van kinderen om haar heen hoor ik letterlijk thuis terug. Maar nog nooit, echt nog nooit, heb ik haar woorden als ‘shit, kut of fuck’ horen gebruiken. Woorden die ze absoluut uit zou kunnen spreken, die ze toch echt vaak om zich heen hoort. Hoe bijzonder is het, dat ze die woorden niet napraat. Ze is dus niet alleen altijd heel positief, ze is ook nog eens heel keurig. Of gewoon heel goed opgevoed. s • 54 VEINE ADVERTENTIE