VeineMAGAZINE 32

zij geeft worden begrepen; • voldoende zorgpersoneel in relatie tot het aantal logees. BRIEF VAN ONZE COLUMNISTE ANNE; HERKENNEN JULLIE DIT? Voor mij komt dit gevoel na jaren van relatieve rust. Jaren waarin kleine Nadja zich ontwikkelde op school en er regelmaat in de dagen zat. De taxi haalde en bracht, eens in de maand ging Nadja logeren, Nadja was merendeels vrolijk en gezellig en haar kleine lijf prima handelbaar qua verzorging. En nu is Nadja achttien jaar en is er een instabiele, onrustige tijd aangebroken. Niet alleen door Nadja’s veranderende pubergedrag waarbij ze om het minste of geringste kan ontploffen met een explosie van gegil en gestamp dat zomaar een half uur kan aanhouden, waarna ze op en verdrietig is en wij ook. Maar ook omdat het vinden van een geschikte dagbestedingsplek een absolute uitdaging is. Overal kampt men met wachttijden en personeelstekort, steeds weer krijg ik te horen: ‘Tja, Nadja’s zorgvraag…’ En dan de logeerhuizen: de meesten hanteren een leeftijdsgrens. Ik moet op zoek naar een plek waar Nadja ook als volwassene welkom is. Wat is dat voor iets raars? Ze is zo gelukkig waar ze nu logeert, deze doelgroep wordt toch feitelijk helemaal niet volwassen? En wat is de gedachtegang? Dat kinderen met een beperking op hun achttiende standaard het huis uit gaan of zo? Dus, lieve ouders, wederom vraag ik jullie: herkennen jullie dit? Waar onze vrienden meer armslag krijgen, niet meer thuis hoeven te zijn om voor hun kroost te koken of te zorgen, hebben wij straks juist onze volwassen kinderen vaker thuis. Mijn doemscenario is: geen school, geen dagbestedingsplek, geen logeerhuis meer. Dat kan toch niet waar zijn? Er ligt naar mijn idee een enorme kans voor logeerhuizen, een verdienmodel. Bied logeren aan voor volwassen mensen met een beperking en de mogelijkheid tot deeltijd wonen. Een soort oefenen om uit huis te gaan en een adempauze voor ouders/verzorgers. Ondertussen speelt er op de achtergrond nog een uitdaging, want: ooit zullen onze bijzondere kinderen het huis uit gaan. Ook zij hebben recht op een fijne, levensbestendige plek om te wonen en oud te worden. Een plek waarbij ze niet alleen verzorgd maar ook werkelijk gezien worden, voor wie ze als mens zijn buiten hun beperking om. Pas als die plek gevonden is, hebben wij ouders pas echt rust. Toch? Ach, ik hoef jullie niet uit te leggen dat ik morgen misschien alles anders voel en dat ik dan weer zo kan lachen om een grappige opmerking van Nadja, haar lieve snoetje of me juist door haar realiseer dat het in het leven om het kleine genieten gaat. Want, jullie begrijpen mij. We zitten immers in hetzelfde schuitje. • WAAR KUN JE LOGEERHUIZEN VINDEN? Kijk voor adressen van logeeropvang op: Jouwnieuwelogeerplek. nl, Sociale kaart Nederland, Zorgkaart Nederland (logeren voor kinderen met een verstandelijke beperking) Ik ben benieuwd hoe het met jullie ouders gaat. Ikzelf ben moe. En voel me op het moment bij tijd en wijle ook moedeloos. Moe van achttien jaar zorgen, de indicaties, de wachttijden, de intakes, de zorgbeschrijvingen, de eindeloze stroom formulieren, de privacywet die voor nog meer formulieren zorgt, mijn frustraties, het vechten met instanties, de verwachtingen, de teleurstellingen. Moe van Ernst en Bobbie, Dirk Scheele, Bassie en Adriaan en K3. Moe van iedere keer dezelfde zinnetjes, dezelfde gesprekjes, dezelfde vragen van Nadja. De luiers, de tillift, de douchestoel en de rolstoel die me de ruimte ontneemt. Moe van oppassen zoeken voor ieder moment na half vier dat ik weg wil en de weekenden die geen rustmoment maar juist extra zorguren zijn. Herkennen jullie dit? 70 71 VEINE DOSSIER DOSSIER