VeineMAGAZINE 34

Er zijn te weinig plekken, de zorg is lang niet altijd op maat en voor jongeren boven de achttien wordt het helemaal zoeken naar een speld in een hooiberg. In Veine 33 vroegen we ons af hoe dat eigenlijk kon en dat dit eigenlijk heel vreemd is. Er kwamen veel reacties op dit artikel, vooral van mensen die de problematiek herkenden. Geweldig dat Liesbeth ons benaderde, want zij vertelde ons over een hele andere oplossing, eentje waar zij met haar zoon al jaren gebruik van maakt; een logeergezin. Eigenlijk wordt jouw kind dan opgevangen bij iemand anders thuis waar het in zo’n weekend meedraait in de routine van dat gezin. Dat kan heel gezellig zijn, maar ook nog eens heel leerzaam. Onze interesse was meteen gewekt, want deze oplossing kenden we nog niet, maar we begrijpen heel goed dat dit voor veel mensen uitkomst kan bieden. HOE KOM JE AAN EEN LOGEERGEZIN? Sommige instellingen bieden de service aan en zoeken logeergezinnen voor de kinderen die op hun wachtlijst staan. Dit omdat ze in hun woon- en logeervoorzieningen nauwelijks ruimte hebben om aan de vraag te voldoen. Vaak wordt er binnen de eigen organisatie onder medewerkers gepeild wie bereid zou zijn om bijvoorbeeld één weekend in de maand een kind of jongvolwassene bij hem of haar thuis te laten logeren. Andere keren wordt via een anonieme advertentie vanuit de instelling op social media gevraagd of iemand een logeerplek voor iemand met een beperking kan en wil bieden. De instelling doet dan ook de screening of een gezin geschikt is. Natuurlijk kun je ook zelf de stoute schoenen aantrekken en een oproep plaatsen via social media of een plaatselijke krant. Je kunt een pgb- contract aangaan met een gezin en vanuit het beschikbare logeerbudget afrekenen. Bedenk wel dat dit best een aantrekkelijke bron van inkomsten kan zijn, dus zorg ervoor dat je goed checkt of een gezin het wel met de juiste intentie doet. Liesbeth: “Mijn zoon heeft twee logeeradressen; één weekend in de maand bij een gezin waar de kinderen het huis al uit zijn, en één weekend bij een gezin waar twee kinderen zijn van tien en elf jaar.” Het is voor Liesbeth een fantastische uitkomst, de gezinnen zijn zo betrokken dat als er onverwacht iets is, ze graag helpen. Toen Liesbeths zoon achttien werd, liepen de afspraken gewoon door. Dat is in een gemiddeld logeerhuis wel anders! • 28 VEINE 29 EXTRA EXTRA