VeineMAGAZINE 41

11 T +31(0)174 - 28 15 51 W lagooni.com Lagooni Junior XS geeft zelfstandigheid een boost Hoe vergroot je de bewegingsvrijheid van je jonge kind? De Lagooni Junior XS helpt je hierbij. Deze lichte en handbewogen douche-toiletrolstoel is heel smal, heeft een vaste, opklapbare voetensteun en een kleine draaicirkel. Klaar voor zelfstandig gebruik door de allerkleinsten. Maatwerk is standaard De Lagooni Junior XS ondersteunt jonge kinderen met mobiliteitsproblemen hun onafhankelijkheid op een veilige manier te vergroten. Een heel scala aan instel- en aanpassingsmogelijkheden en de zachte, maatwerk zitting, zorgen daarbij voor optimaal zitcomfort. Zo wordt douchen weer een feestje. Meer weten? Wil je meer weten over deze en andere oplossingen voor zelfstandigheid en comfort voor kinderen? Neem dan vrijblijvend contact met ons op. COLUMN LYZETTE HAVINGA - Psycholoog Trauma... Tijdens een bijeenkomst over Driehoekskunde – een manier van samenwerken tussen ouders, kind en professionals – sprak ik met een moeder. Ze vertelde dat ze pas jaren later besefte hoeveel emoties ze had weggestopt sinds de geboorte van haar dochter met een beperking. “Ik had eigenlijk hulp moeten krijgen”, zei ze. “Maar ik ging gewoon door.” Ik hoor het van alle ouders die ik spreek over dit onderwerp; vanaf het moment dat zij ouder werden van een gehandicapt kind hebben zij situaties moeten doormaken waarbij hun emoties diep werden geraakt. Vaak in een razend tempo. Met weinig tot geen ruimte om deze gevoelens gezond te verwerken, waardoor het blijvende beschadigingen werden. Wat is trauma eigenlijk? Trauma is niet alleen iets wat ontstaat na een ongeluk of een ramp. Het kan ook ontstaan door langdurige emotionele belasting. Sommige ervaringen kunnen zo diep raken dat ze te heftig en pijnlijk zijn om bewust te verwerken en worden daarom (deels) verdrongen naar het onbewuste; dit zijn traumatische ervaringen. Trauma blijft actief in de psyche en kan zich uiten in angsten, depressie of projecties op anderen, het wordt een deel van je ‘schaduwkant’. Carl Jung, een bekende psycholoog, noemde dit onze ‘schaduwkant’: het deel van onszelf dat we liever niet zien. Het zijn de gevoelens die botsen met het beeld dat we van onszelf hebben. Bijvoorbeeld: ‘Ik moet sterk zijn’ terwijl je je eigenlijk uitgeput voelt. Of: ‘Ik mag niet boos zijn op mijn kind’ terwijl je soms wél boos bent. Door deze gevoelens te negeren, raken ze opgesloten. Maar ze blijven invloed uitoefenen. Trauma zit niet alleen in je hoofd. Trauma slaat zich op in je lichaam en psyche, zolang het niet wordt verwerkt, wordt het ook doorgegeven naar het familiesysteem; je kinderen, je partner. Kinderen voelen hun ouders haarfijn aan. Ze merken het als je gespannen bent, verdrietig, afwezig. Zeker kinderen met een beperking zijn vaak extra gevoelig voor sfeer en emoties. Als jij als ouder onverwerkte pijn met je meedraagt, kan je kind dat oppikken. En als je kind zelf ook psychische kwetsbaarheden heeft, draagt hij of zij een dubbele last. Ouders zijn het grootste en belangrijkste voorbeeld; het fundament voor de psyche van hun kind. Jezelf helen betekent dus dat je het hele psychische fundament gezonder maakt. Om te kunnen helen is het belangrijk om traumatische ervaringen te confronteren en te integreren. Dat begint met bewustwording; wéten dat er delen zijn in jou die zo pijnlijk zijn dat je er nooit meer aan wilt denken. Het feit dat ze ‘te pijnlijk zijn’, betekent dat ze dus nog veel invloed hebben op je leven. Het zijn de precies de delen die (professionele) aandacht nodig hebben. Een bewezen effectieve behandelmethode die inmiddels ook in de gehandicaptenzorg wordt toegepast is EMDR (Eye Movement Desensitization and Reprocessing). Door middel van oogbewegingen of geluiden worden de hersenen geholpen om herinneringen op een andere manier te verwerken, zodat de emotionele lading afneemt. Trauma bij mensen met een verstandelijke beperking kan zich uiten in probleemgedrag zoals agressie, angst of teruggetrokken gedrag en is vaak moeilijk te herkennen. Bij twijfel is het verstandig om hierover in gesprek te gaan met een (betrokken) orthopedagoog of psycholoog. Als ouder ben je het voorbeeld voor je kind. Niet alleen in wat je zegt, maar vooral in hoe je leeft. Door je eigen pijn onder ogen te zien en te verwerken, geef je je kind een krachtig voorbeeld: dat het oké is om kwetsbaar te zijn. Dat heling mogelijk is. Dat emoties erbij horen. Gun jezelf die ruimte. Want als jij groeit, groeit je kind met je mee. • VEINE 10 ADVERTENTIE